به خاطر بیماری روز به روز چاق تر میشد . تمسخر همکلاسی هایش در مدرسه وحشتناک شده بود . پای تخته که می رفت ، باران متلک آغاز میشد . تخته را که پاک می کرد ، بچه ها ریسه می رفتند و او با صورت گوشتالو و مهربانش فقط لبخند می زد.
آن روز معلم با تأنی وارد کلاس شد . کلاس شلوغ بود. یکی گفت : خانم اجازه ! نیکی چاقالو بازم دیر کرده . شلیک خنده بچه ها کلاس را به هم ریخت .
معلم برگشت . چشمانش پر از اشک بود . آرام و بی صدا آگهی ترحیم را بر سینه سرد
دیوار چسباند . لحظاتی بعد صدای گریه دسته جمعی بچه ها در فضای مدرسه پیچید .

۲روز بود که با خانومهای مشاوره میرفتیم توی یکی از مدارس پسرونه ی توپخونه تا یه نمایشگاه برپا کنیم شبیه اونی که برای دختر ها زده بودیم البته با حذف تعدادی از پوستر های دخترونه که اصولا هیچ ربطی به پسر ها نداشت .

رفتیم و اومدیم و پوستر آوردیم و طناب خریدیم و زدیم به در و دیفال و خلاصه یه نمایشگاه جالبی از آب در اومد که همینطور خودمون داشتیم کیفشو میکردیم . مخصوصا با سلیقه ای که خانوم مشاوره در انتخاب و جایگذاری پوستر ها به خرج داده بود و ویترینی که از انواع مواد مخدر تهیه کرده بودیم مثل کراک و اینا .

بالاخره روز افتتاحیه ! فرارسید . همه رو ریختم تو ماشین و یکی از سروان های اداره رو هم بردم اونجا تا پای کار باشه و مثلا نطقی بکنه . زنگ دانش آموز ها رو زدن و همه رو آوردن توی سالن ،همه هم در مقطع راهنمایی بودن ، مام به صف وایستادیم دم درب و جناب سروان نطق غرایی در رابطه با اینکه مواد مخدر بده و دختر ها اصولا جیز هستند و برق دارن و اگر دستشون بزنین میمیرین و میرین قعر جهنم و اگر مواد دیدین فرار کنین و معتادها جز انگل اجتماع چیز خاص دیگه ای نیستن و آدم های پلشتی ان و بچه ها مواظب باشید ! و اله و بله .

خب . تا اینجای کار که خوب پیش رفته . همه چیز مرتب و بچه ها معقول و موجه و با ادب ، حالا هم وقت اون شده که راه بیوفتن نمایشگاه رو ببینن‌ . منم پشت سرشون مثل این داروغه ها راه میرفتم تا اگر سوالی دلشتن خدای ناکرده بپرسن . بچه ها رسیدن به تابلویی که چند تا پسر داشتن دختری رو به زور میبردن توی خونه و

پیام اخلاقیش این بود که نکنین اینکارارو خوبیت نداره ! حالا یکیشون در اومده میگه : بابا این کارارو که نداره . طرف اگه خودش راضی باشه دو کلمه که باهاش حرف زدی میاد تو ! خاک توی سر اینا که بلد نیستن چطور دختر رو راضی کنن ! من : اِِ‌ ! 

رفتن کنار پوستری که چند تا پسر دارن شیشه میکشن : خاک تو سر رو ببین چطوری پایپ رو نگه داشته ! خب اینطوری که همه دودش میره هوا ! من : مـــا !

پوستری که چند تا جوون رو در حال خوردن اکس نشون میداد : ایول این داره میتسوبیشی میخوره ، بنز هاشم بد نیست ! اون گچی هاش که افتضاحه .. من : مـــو !

رسیدن به غرفه مواد مخدر : اًی اینارو ببین ، کراک هاش ناخالصی داره ، ببین تورو خدا چی میدن به ملت ، مردمم خرن ها ، خب یکی بهشون بگه بلد نیستین نخرین ، بیاین ببرمتون پیش اصغر ( پسوندش رو یادم نیست !) جنس ناب بده حال کنین ! من : او !

همینطور که نگاشون میکردم و چهارشاخ مونده بودم ، به این نتیجه رسیدم که زدن این نمایشگاه هیـــــــــــــچ تاثیری اینجا نداره ، و ما بیخود خودمونو مسخره کردیم که اومدیم نمایشگاه برای اینا زدیم ... یادم افتاد به اونهمه خر حمالی ای که کرده بودم‌، اعصابم خورد شد رفتم تو  ماشین نشستم ، تا خانومها بیان گورمونو گم کنیم بریم از این مدرسه !

http://ebhamlink3.blogfa.com/post-215.aspx

سرگذشت یکی دیگه از ایرونیای عزیز که با هم میخونیم

هو المحبوب

گر مخير بكنندم به دو عالم كه چه خواهم/ دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را

 

سلام خدمت همه بر و بچه هاي عزيزایرانی

اول از همه ببخشيد كه يه كم طولاني شد. خيلي ماجراها بود اما سعي كردم خلاصه كنم و بيشتر از اين نشه. من 19.5 سالمه. اهل تهران.تو خانواده همه نوع آزادي دارم به جز رابطه با دختر. علاقه هام  به ورزش و رانندگي و رفاقت و...ايناست

يه ذره بيش از حد احساساتي هستم و به شعر و شعر گفتن زيادي علاقه دارم و با كسايي هم كه اهل موسيقي و شعر باشن كلي حال مي كنم.

مسائل معنوي و اعتقادي هميشه برام خيلي مهم بوده و هميشه سعي كردم خدارو از ياد نبرم. بنده خوبي نبودم اما سعي كردم گناه  نكنم و ازش فاصله نگيرم.

هيچ وقت اهل دوست دختر و اينجور مسائل نبودم اما يه وقتي به خودم اومدم كه..

 

داستان از انجايي شروع شد كه من 13 آبان 1383رفتم اينترنت و تو چت با ياسمن آشنا شدم.اون موقع ياسمن تازه مي خواست با امير علي كه 4 ماه قبل باهاش دوست شده بود به هم بزنه.با كلي اصرار بالاخره شمارش و داد و گفت تا آخر هفته صبر كنم.فرداش آف گذاشت زنگ نزنم و... نميدونم چرا؟ 2 ساعت بعد دوباره آف گذاشت كه نظرش عوض شده واجازه داد زنگ بزنم(چه خبر بودا!!!) و دوستيمون شروع شد.هنوز نديده بودمش. من با مدرسه رفتم مشهد و اون به..موبايلم زنگ ميزد تا اينكه موقع رسيدن به تهران باتري موبايلم تموم شد اومدم خونه و موبايل و زدم به شارژ و خوابيدم.وقتي پا شدم مادرم گفتن كه اين شمارهء كي؟نگو ياسمن خانوم چند بار به خونه و موبايل زنگ زده ...و من تابلو شدم.مامانم زنگ زد به خونشون وهمه چيز خراب .شد.از اون موقع به بعد من در محدوديت شديدي بودم.ولي با هم مونديم.بعد از مدتي تونستيم قرار بزاريم و همديگرو ديديم.خلاصه همين طوري داشتيم ادامه ميداديم.اون زمان من آدم زودرنجي بودم.اخلاقم هم خيلي خوب نبود.چندتا دروغ بهش گفتم(البته 3 4 ماه پيش خودم گفتم دروغ گفتم).واسش زياد خرج نكردم.بهش اميد ندادم و ...(اينار و به رخم كشيد و ميگفت امير اينجوري بود...) وقتي ياسمن با امير به هم زد حالش بد بود و گريه ميكرد و... من كنارش بودم سعي مي كردم آرومش كنم وبداخلاق نياشم و بد اخلاقياش را تحمل كنم و...اما كي اينارو ميديد.فقط بديهام و ميديد.

خلاصه اش كنم من بعد از 5 6 ماه حس كردم يكم سرد شده با من.7خرداد ازش پرسيدم چي شده كه به من گفت ميخواد تركم كنه.به جون خودم مردم.از اون به بعد كار من شده بود گريه و التماس.هر چي من بيشتر التماس مي كردم.ياسمن جون بيشتر بي اعتنايي مي كرد.اواخر تير گفت با خانواده مي خواد بره انگليس.منم باور كردم. 31 تير زنگ زدم تولدش را كه اول شهريور بود تبريك گفتم.به من گفت ميخوان برن و منم...

دو روز بعد زنگ زدم خونشون 15تا بوق آزاد زد و كسي بر نداشت.اون موقع فهميدم خونشون را عوض كردن قبلا گفته بود تو تابستون عوض مي كنن.

بعد از 15 روز جواب پيغام من و تو اينترنت داد و گفت مجبور بود دروغ بگه و فرار كنه.از اون به بعد يعني اوايل مهر تا بهمن 84 كار من شده بود التماس تو اينترنت.غرورم را شكوندم و خرد شدم و... اما سودي نداشت.ياسمن رفت و من تنها شدم.خيلي از دوستام سعي كردند من و با يكي ديگه دوست كنن اما من نمي تونستم باسمن و فراموش كنم.ناگفته نمونه 1ماه زوري با يكي دوست بودم ولي اصلا بهش احساسي نداشتم.تو سال پيش دانشگاهي بودم و در اوج نا اميدي.به هرحال اون سالم گذشت و من به لطف خدا دانشگاه سراسري توي تهران قبول شدم. قبل از عيد 85 يك س.م.س اومد كه متنش انگليسي بود.چند دقيقه بعد دوباره س.م.س زد كه اشتباه كرد و منم بي خيال شدم. فردا دوباره س.م.س زد سلام نميشناسي؟ من زنگ زدم ببينم كيه.1 دختر برداشت و من گفتم شما؟وقتي گفت نميشناسي.يدفعه يخ كردم.آره خودش بود.بعد 20 دقيقه صحبت كردن. من گفتم خوشحال شدم صدات و شنيدم و ياسمن جون گفت من اعصابم خرد ميشه صدات و ميشنوم.(ياد سريال وفا افتادم)شه جالب! گفت سريش نشيا(يعني ديگه زنگ نزن) منم گفتم باشه ولي اجازه داد با س.م.س باهاش در ارتباط باشم.آقا چشمتون روز بد نبينه.تو اين س.م.س ها هر چي دلش خواست گفت: پست.دروغگو.دوست ندارم و...(خيلي عوض شده.الان با چند تا پسر ارتباط تلفني داره.مثلا با يه پسري میره كوه به منم مي گه حساس نباش.چي بگم والا؟؟؟؟

منم سعي كردم فقط صبر كنم.البته منم حرفايي زدم كه رنجوندش اما عمدي نبود.خيلي التماسش كردم.خيلي گريه كردم اما هيچ فايده ايي نداشت.نميدونم به چه زبوني بگم تو اين مدت كه ارتباط تلفني داشتيم له شدم و هيچي از من نموند.10 روز پيش گفت ميخواد بره.منم گفتم خوشبخت شي و ....ميدونين چي گفت؟ (شوخي يا جديش مهم نيست.نبايد ميگفت) گفت: برم تنها ميشينی گريه ميكنيو...هي من را سوزوند.آخه من چي بگم بهش؟.البته ميدونم اونم اذيت شد ولي...به من گفت عاشق امير بوده.امير از من بهتر بود.گفت حق ندارم خودم را با اون مقايسه كنم.اما خودش ميدونه امير كاري كرد باهاش كه نشونه علاقش نبود.گفت اون اولا واسش سر كاري بودم.گفت اون موقع  ميگفت مامنش گير ميده و من بايد تلفن را قطع ميكردم كه از شرم راحت شه گفت نميدونه چرا داره واسم وقت ميذاره.گفت شماره يكي از دوستات و بده باهاش دوست شم(قبلا گفته بودم من راضيم كه اون با كسي باشه كه من بشناسمش تا به اون واسطه بتونم ببينمش.منم مخم عيب داشتا!!!بسوزه پدر عشق).با هر بدبختي بود خودم و راضي كردم و 2تا شماره بهش دادم.ميدونين چي گفت؟نخير اشتباه ميكنين.گفت ميخواستم به درجهء حماقت و بي غيرتيت پي ببرم.اما اينا همش از عشق زياد.من حاضرم كسي پيدا شه كه ياسمن بتونه دوسش داشته باشه.مشكلاتش را در ميون بذاره و...با وجود اينكه نفس منه.اين حرفايي بود كه به من زد.من كه دليل اينكاراش ونفهميدم شما اگه فهميدين به من بگين. ايشالا خوشبخت شه.به اوني كه ميخواد برسه.كسي كه دروغ نگه.پست نباشه و...

   جان مجنون قصد ليلايي نكن/جان يوسف را زليخايي نكن

به قول خودش وقتي من نباشم آزاده.پس من كه ادعاي دوست داشتنش را دارم بايد برم كه اون آزاد باشه.خيلي چيزهارا نميشه گفت.

ديگه موندنم هم فايده نداره چون احساسي به من نداره و منم چون شخصيتم خورد شد.غرورم شكست نميتونم كنارش وايسم.بايد هميشه زير پاش باشم.يكي ميگفت آدمايي هستن كه از ديگران به عنوان يك پل استفاده ميكنن

بعد از رد شدن از روي اونا فراموششون ميكنن.فكر نميكنم ياسمن اينجوري باشه. فكر نميكنم بتونم دوباره كسي را تو دلم راه بدم.دعا كنيد وسعي كنيد ديگران را زير پاتون له نكنيد. منتظر نظراتون هستم.ايشالا خدا هيچ عاشق و معشوقي را از هم جدا نكند.خدا تنها كسيست كه معشوق و عاشق كامل است.خدارا فراموش نكنيد.

تا اینجای داستان را 2 ماه قبل نوشته بودم .اما وقتی تیر 85 جواب امتاحا نات دانشگاهم اومد دو تا درس را افتادم.مادرم که از رابطهء من و یاسی خبر داشت و میگفت قطعش کنم عصبانی شد و زنگ زد به یاسی و گفت میخواد با مامانش صحبت کنه.یاسی هم مجبور شد و شمارهء مامانش را داد.بعد از کلی صحبت معلوم شد مامان و باباش10 سال از هم جدا شدن.وقتی این را شنیدم داشتم سکته می کردم.شما جای من بودید چیکار میکردین؟خلاصه فهمیدم چندتا چیز دیگه هم از من مخفی کرده.کلی التماسم کرد که اجازه ندم مامانم به باباش جریان را بگه.میگفت تو تابلو شدی دیگه فرقی نمیکنه اما من نباید تابلو شم.فقط فکر خودش بود اما به من میگفت تو فقط فکر خودتی.

هی میخوام زنگ بزنم به باباش و همه چیز را بگم.اما دلم نمیاد.شما میگید چیکار کنم؟؟؟؟

گر از دوست چشمت به احسان اوست/ تو در بند خويشي نه در بند دوست

         خلاف طريقت بود كاوليا / تمنا كنند از خدا جزخدا

 

(اينو بگم كه اگه با خوندن اين داستان فكر كردين ياسمن آدم خوبي نيست و ظالم و....ايناست كاملا در اشتباهيد.اون خيلي خوب و مهربون و...است.حق داشت بره.اصلا به قول خودش خوب كرد.اما...)

 

 آن كه هلاك من همي خواهد و من سلامتش    هرچه كند به شاهدي كس نكند ملامتش

                                                                                      

 كاش كه در قيامتش بار دگر ببينمي           آنچه گناه او بود من بكشم غرامتش

 

ياسمن اينو بدون هنوزم خيلي دوست دارم.شايدم تا ابد دوست داشته باشم.ولی دیگه...شايد يه روزي توام عاشق شدي اگه معشوقت باهات بد تا كرد.ياد من بيفت و باهاش بمون و زير عشقت نزن  (توپ فوتبال كه نيست!)  

يا علي گفتيم و عشق آغاز شد

 

آدرس ای-میل:

lorn_one1980@ yahoo.com

بنام آفریننده الهه عشق

 

  من پيمان هستم  متولدسال 1346  خب همونطور كه از سال تولدم پيداست ممكنه سن و سالم به خيلي از شما دوستاي عزيزم نخوره ولي واقعه عشق كه من اسمشو ميذارم   حادثه زندگي   بخشي از زندگي هركسي روتشكيل ميده    قصه من برميگرده به مهرماه سال 1364 روزهاي اول مدارس يادمه يكروز وقتي تازه ازدبيرستان به خونه برگشتم مشغول مطالعه كتابهايم بودم كه ناگهان تلفن زنگ زد منهم بخيال اينكه دوستم (افشين) تماس گرفته گوشي روبرداشتم وديدم خانمي از آسوي خط سلام كردوگفت  ببخشيد آقا ميتونم چند دقيقه ازوقت شمارو بگيرم؟ منهم كه تا اونموقع همچين موقعيتي برام پيش نيومده بود هاج و واج مونده بودم كه چي جواب بدم و گفتم اختيارداريد خانم چه كاري ازمن ساخته است؟ گفت: قصدمزاحمت ندارم فقط ميخواستم با يكنفر صحبت كنم. اونروزعصرحدودنيم ساعتي با اوصحبت كردم و ديدم بعضي وقتها توي صحبتهاش كمي بغض ميكرد قرارشدكه فرداي آنروزمجددا" تماس بگيره. منهم فرداش همچين كه زنگ دبيرستان به صدا دراومد جنگي با افشين خداحافظي كردم واومدم خونه مثل نديدوبديدها نشستم پاي تلفن  حدود 2 ساعتي گذشت و خبري نشد. توي همون اثنا رفتم دم يخچال آب بخورم كه تلفن به صدا در اومدوديدم پدرم داره ميره گوشي رو برداره  منهم دستپاچه پريدم وخواستم كه زودترگوشي روبردارم  چنان به پدرم خوردم كه دوتايي باهم رفتيم توي ديوار...!! بيچاره پدرم همونطوركه سرش روگرفته بودوخنده امونش نميداد گفت: پسرمگه تومريضي؟ خلاصه آنروزهم نيم ساعتي با فريبا صحبت كرديم و فهميدم كه روز قبلش اون توي بحران روحي شديدي قرار داشته وگفت كه بعدا" بهت ميگم قضيه چي بوده

چندروزي بهمين منوال گذشت ومنوفريبا هرروزازروزپيش بيشتربه هم انس ميگرفتيم  تا اينكه بعدازيكهفته يكروز ظهر جمعه بودكه تلفن زدوگفت:  پيمان اگه ديگه بهت زنگ نزدم منوببخش چون امروزميخوام خودموبكشم وازاين زندگي اجباري راحت بشم  در ضمن بهم گفت كه روزاول هم ميخواسته خودكشي كنه اما ترسيده وبمن زنگ زده. منم كه هول كرده بودم گفتم: آخه علتش چيه؟ چراميخواهي اينكارروبكني؟ گفت: پيمان فقط ميترسم  اگرترس بازم بهم غلبه كنه برايت تعريف ميكنم وبلافاصله تلفونوقطع كرد. منم كه شماره اي ازش نداشتم مستاصل نميدونستم كه چكاركنم. آنروز و دوروزبعدش هم از فريبا خبري نشد. بعدازظهرروزسوم بود كه زنگ زدوگفت: باور كن نميخواستم ناراحتت كنم ولي بازهم از مرگ ترسيدم. گفتم: فريبا دوست دارم ببينمت  اصلا" دلم  ميخواد ببينم كي هستي. گفت چيه؟ ميترسي ارزش صحبت كردن نداشته باشم؟ گفتم اگراينطور بودازهمون اولش باهات حرف نميزدم. بهرصورت قرارشد فرداي آنروزتوي راه مدرسه همديگرروببينيم. ميدونين چيه دوستان؟جو اونروزها اينطورنبود كه براحتي دختروپسري بتونن همديگررو ملاقات كنن  ميفهميد كه؟     درهرحال اونروز فراموش نشدني اومد وفريبا دربين 2تا از دوستانش كه همراهش بودن ازدور پيدا شد. چقدر جذاب ودلپذيرنگاه ميكرد  قد متوسطي داشت با چشماني سياه ونافذ. كلاسوري توي بغلش بودوكفش كتاني صورتي رنگي بپا داشت. نميتونم چهره اش روبراتون توصيف كنم  تقريبا" شبيه (پوري بنايي) هنرپيشه سينماي قبل از انقلاب بود. اونشب وقتي به خونه برگشتم حدود ساعت 10 شب تلفن زدوتا نزديك 1بعداز نيمه شب صحبت ميكرديم  اون انگار يه جورايي حالش بهتر شده بود چون آرامش بيشتري توي حرفهاش حس ميكردم. حدوديكماهي از آشناييمون ميگذشت كه ازش خواستم يكروز ظهر به خونمون بياد. پدرومادرم هردوسركاربودند و خواهرم هم مدرسه رفته بود. فريبا ابتدا طفره رفت و قبول نميكرد اما بعد از اصرارمن روي حساب شناختي كه ازمن پيدا كرده بودموافقت كردواومد. چه لحظاتي... وقتيكه درروبازكردم ديدم اون با همون نگاه آرومش منونگاه ميكرد احساس كردم قلبم داره مياد توي گلوم  نفسم بشماره افتاده بود  سلام كردوبنرمي خيال اومدتوي خونه. منم كه حسابي دستپاچه شده بودم فوري رفتم بساط چاي وميوه روراه انداختم و اومدم روبروش نشستم.  گفت: نميخواهي برام يه آهنگي بذاري؟   خلاصه حدود 2ساعتي باهم بوديم واز هرچيزي صحبت كرديم. اون گفت: كه منو باجباربه نامزدي پسرخاله ام درآورده اندومن اصلا" راضي نيستم  اون جوان بوالهوسي است وهمش براي كارش به خارج ازكشور سفرميكنه واونجا همه كاري ميكنه وازعشق وعلاقه هم بويي نبرده است. موندم كه چه خاكي بسرم بريزم واون يكي دو باري كه ميخواستم خودكشي كنم به اين خاطربوده. ميگفت: روزاولي كه با توتلفني صحبت كردم اونقدرمجذوب صحبت كردنت شدم كه همه چيزو فراموش كردم و نوراميد تازه اي توي دلم درخشيد.  عزيزان: اونشب وقتي كه خوابيدم داشتم با هدفون آهنگ (خانم گل) روگوش ميدادم وبي اختياراشك ازچشمام سرازيرشد... خلاصه ديدم كه زكي... جدا" كه زكي... پيمان شلوغ پرسروصدا عاشق شده بود. آره بچه ها  عاشق شده بودم اونم از نوع درجه يك... شنيدين كه ميگن: گرسنگي نكشيدي تاعاشقي يادت بره؟ اما باوركنيد من ازشدت عاشقي گرسنگي روازياد برده بودم وخواب و خوراك نداشتم من آدم تو پري بودم ولي باوركنيد ظرف مدت يكماه چنان لاغروتكيده شده بودم كه اگر كسي ميديد تعجب ميكرد. روزها ازپي هم ميومدن و ميرفتن وما روزي نبود كه بهم نامه نميداديم يا تلفن نميكرديم اين جمله اش رو هيچوقت فراموش نميكنم كه ميگفت: اونقدر دوستت دارم كه حاضرم تمام عمرم رو بخاطرتوورسيدن به عشقت صبر كنم تا توبسراغ من بيايي... آنقدردركشتي عشقت نشينم روزوشب       يا به ساحل ميرسم يا غرق دريا ميشوم... چند وقت بعدهم خبردارشدم با دعوا ومرافه نامزديش روبا پسرخاله اش بهم زده و ازبرادرش هم كتك سيري خورده بود  توي اون مدت فقط دوستش نامه هاي مارو بهمون ميرسوند..... اواخرسال 64 حدودا" توي اسفندماه بودكه يكروز عصر تلفن زدوگفت: پيمان بهتره اين رابطه رو تمومش كنيم...!!؟ من اولش فكركردم كه داره شوخي ميكنه آخه بعدازاينكه نامزديش روبهم زد رابطمون عميقتروگرمتراز روزهاي گذشته شد و براي همين خيلي از حرفش جا خوردم   گفتم: ميفهمي داري چي ميگي؟ ازمن چيزي ديدي؟ يا اينكه كسي بهت حرفي زده؟.... گفت: نه آخه من دوباره با پسرخاله ام  نامزدكرديم واحساس ميكنم كه دارم درحقش خيانت ميكنم ................. ديگه چيزي نميفهميدم  انگاركه كسي يك وزنه سنگين رو توي سرم كوبيده بود  گيج وبي حس شده بودم. از اون به بعد كارم شده بود گريه كردن. درست مثل بچه هايي كه توي يك جاي شلوغ گم ميشن مدام چشمام پرازاشك بود. ديگه شلوغ نبودم واصلا" ازجاهاي شاد خوشم نميومد. مدام توي تنهايي خودم اشك ميريختم وياد فريبا بودم. واقعا" كه عاشقي درد بديه  بنظر من يه جورايي شبيه اعتياد ميمونه.داشتم از اون وضع دق ميكردم يكروز تلفن زدو گفت: كه پسرخاله ام ميخواد توروببينه واينكه همه چيزو فهميده... عصرش رفتم سرقراروديدم نامزدش با يك    بي ام و 518  كه اونروزها ارزش همين ماشينهاي جديد رو داشت اومد جلوي پام نگه داشت ومن سوارشدم.  اون خيلي عادي وباروي باز با من سلام واحوالپرسي كردوبعد با قيافه خيلي آمرانه گفت: ميخوام بدونم بين تووفريبا چي بوده؟  منم بدترخودموبراش گرفتم وگفتم: براي توچه فرقي ميكنه؟ شنيدم كه ميخواي باهاش ازدواج كني  ديگه اين حرفها به چه دردت ميخوره؟... گفت: ببين آقا پسر من هر چيزي روكه توي زندگيم بخوام بدست ميارم توهم بهتره ازسرراهم بري كنار... (عين فيلمهاي فارسي) گفتم: يه دقيقه بزن كنار ...  وقتي پياده شدم گفتم:ايني كه ميگي ازسرو تيپ و لحن حرف زدن وماشينت معلومه  اما بذاريه چيزي روحاليت كنم آقا دزده: فريبا عمرا" زن توهم نميشه... خلاصه كه يه ذره هم واسم ريپي اومد و بعدش هم دمشوگذاشت روكولش ورفت. شب فريبا زنگ زدوبعدازكلي گريه وعذرخواهي كه: ولش كن اون بيشعوره يه وقت باهاش درنيفتي... گفتم: صبركن بينم صبركن  اولا"برو بهش بگو: عمه خانم مردم ازترس يه وقت منو نكشي...! بعدش هم تو لياقتت بيشتر ازهمون بگفته خودت بيشعورنيست... لابد ايندفعه به اون گفتي كه براي رهايي ازدست من ميخواستي خودتوبكشي  برويه سري به خودت بزن  حالا ميفهمم كه همه حرفهات ازاون اول بهانه ودروغ بود. تواين وسط فقط خودتومسخره كردي ازاين لحظه هم ديگه برام اهميتي نداري وگوشيوقطع كردم... آره دوستاي گلم تلفن روقطع كردم و من موندم ويه دنيا دردواشك وسوختن. ترانه حادثه داريوش روهروقت گوش ميدم بي اختيارياداون روزهاي پرازرنج و غصه ميفتم... اون بازهم به من زنگ ميزدوهمديگروميديديم ولي ديگه اون احساس توي دل من ازبين رفت. چندوقتي خيلي غصه خوردم وآنقدر گريه ميكردم كه چشمام دردميگرفت           بعدازمدتي كم كم بخودم اومدم وسعي كردم از فكرم بيرونش كنم وخوشبختانه با كمكهاي دوست عزيزتر از جونم افشين توي اين راه حسابي موفق شدم واون احساسات كذايي رودرخودم شديدا" سركوب كردم... بعداز فريبا خيلي دخترهاي ديگه سرراه من قرار گرفتن اما ديگه اشتباه اول روتكرارنكردم وبهترين سرمايه زندگيم كه همانا وقت گرانبها بود رو بخاطر اين كارها بهدرندادم. البته خيلي از اون دخترهاهم واقعا" دختران خوبي بودند از جمله مانداناي عزيزكه اميدوارم هرجا هست موفق باشه اون واقعا"  دختر خوب وخانمي بودو فكرميكنم الان همسرومادري نمونه شده باشه... بعدازهمه اين حرفها ميخوام اينو بگم: دوستان عزيزوجوان من دختراي خوشگل وآقا پسراي خوشتيپ:  من داستان زندگي خيلي ازشماهارو خوندم ولي متاسفانه ديدم كه خيلي هاتون مدت زيادي وقت صرف فراموشي اين قضايا كرده ايد يااينكه اصلا" فراموش نكرده ايد. حيف از گل وجود شما نيست كه بخاطر انسانهائي اينچنين بي ارزش سير تكاملي زندگي خودتونو به اين صورت به مخاطره مياندازيد؟ من توي مدت زماني حدود 8 ماه كل اون پرونده رو بستم وگذاشتم كنار وهمونطور كه اول داستان براتون گفتم اسمشو گذاشتم  (حادثه زندگي)  وخوشحالم كه تونستم ازاين حادثه جون سالم بدر ببرم. بعدها اون بازم چندباري بامن تماس گرفت وجالب اينكه با پسرخاله اش هم ازدواج نكرد بلكه با يكي از بچه هاي قديمي محل ازدواج كردوالان هم توي يكي از كشورهاي اروپائي زندگي ميكنه. يكبار كه بعد ازاون ماجراها بهم تلفن زده بود گفت: پيمان يادش بخير چه دوران بچگي خوبي داشتيم نه؟ گفتم: (باعرض پوزش از دختر خانمها)  خدارحمت كند باباي باباتو   كه هرشب هل ميداد ننه ننتو    توكجائي وما كجا... چند سال پيش بابام بهم گفت: پيمان طرف از خارج زنگ زده بودوسراغتو ميگرفت... ميبينين دوستان؟ بعضي از آدما تا آخر عمرشون توي برزخ زندگي هستن.... بعد همه اين حرفا ميخوام يه چيزي رو صادقانه اعتراف كنم  الان ازاون روزا چيزي حدود 20سال ميگذره ومن بعداز ازدواج با همسرم كه بهترين دوست  ياور  وعشق توي دنياست صاحب پسر قشنگي هستم كه الان كلاس دوم دبستان هست و به عقيده من (عشق واقعي) اينه  . آره دوستان اون عمر  هستي ونفس منه  داشتن اين عشق رو براي همتون آرزومندم. خب ديگه داستانم طولاني شد. . ازشما عزيزان هم ممنونم كه خوندينش و وقت با ارزشتونو در اختيارم گذاشتيد. اگر قابل دونستيد برام ميل بزنيد. قربان همگي شما:  پيمان                           peyman_khajavi@yahoo.com                                                                        

 

سلام

منم مثل بقيه ي بچه ها ميخوام قصه ي زندگيمو براتون تعريف كنم ولي خب مثل بقيه ي دخترا نمي خوام پسرا رو نفرين كنم و فحششون بدم كه چرا به من و دخترايي مثه من خيانت كردن و بهمون نارو زدن.چون الآن به اين نتيجه رسيدم كه تنها چيزي كه باعث اين ميشه ( ببخشيدا) خريت و حماقت ما دختراس.

از دوم- سوم راهنمايي بود كه افتادم توخط پسر بازي و اين حرفا. از اين ور خيابون تا اون طرف دو دفعه عاشق ميشدم.از راننده اتوبوس گرفته تا بچه مايه دارو اينا. خب به طبع سنم تنها ملاك پسنديدنمم خوشگلي و تيپ و ماشين و ايناي پسرا بود. خلاصه همين وسطا با چند تا پسر دوست هم شدم و به هم زديم و گذشت تا سالي كه رسيدم اول دبيرستان. اون سال بهترين سال زندگيم بود.محل ما خيلي باحال بود.يه اكيپ دختر داشتيم يه اكيپ پسر.خلاصه چند تا از بچه هاي ما با اونا دوس بودن و اينا منم تا يه بچه مايه دار با تيريپ ديدم طبق معمول واله و شيدا شدم اما اين دفعه خب يه كم اساسي تر بود چون هر روز مي ديدمش .منم تيپو قيافم بي اقراق از بقيه بچه محلامون بگي نگي بهتر بود.اين پسرم خودش پا ميداد بالاخره هر طور بود دوس شديم.ولي به قول معروف از اون بچه ....(معادل قزويني)بود.دوس شديم و تو اين دوستي اون آدمي كه خودشو تيكه پاره كرده بود تا باهام دوس شده عوض شد.دريغ از يه تك زنگ كه اين به من بزنه.خلاصه اين دوستي به همين منوال سه سال اينا ادامه داشت و هر مناسبتي كه ميشد من خر هزار جور كادو و عطر و اين حرفا به اين آقا ميدادم اما دريغ از يه زنگ كوچيك كه براي روز تولدم بزنه كادو كه هيچي. آخه اين طوريم نبود كه بگم موقعيت نداشتيم و اينا؛ هر دومون هميشه موقعيت داشتيم. خلاصه بعد از سه سال و خودره اي من خر به خودم اومدم كه آخه آدم احمق براي كي داري اين كارارو ميكني؟ راستي بگم اين وسطا هم قهر و آشتي زياد داشتيم هم دوس پسراي يه روز دو هفته اي و اينا. خلاصه يه ماه طول كشيد تا به هم زدم باهاش. اون جا بود كه آقا به خودش اومد كه نه بابا خبري نيس. ديگه اون بود كه شروع كرد به اشتباه كردم و ببخشيد و دوست دارم و اين حرفا.ولي من چشم باز شده بود. ده ماه گذشت و هر از گاهي گذري هم و ميديديم . بعد ده ماه باز زنگ زد و باز من خر شدم. اين دفعه خر عاقل تري بودم حداقل تا زنگ نميزد منم زنگ نميزدم يا يه هزار تومنم براش خرج نكردم. همين وسطا با يه پسر ديگه به اسم ماني دوست شده بودم. خيلي بچه خوبي بود.اونم تو اين يه سال ايناي آخر زنگ ميزد و خلاصه بوديم باهم ولي بعد چند ماه دوستي فابريك فميدم كه نگو دوست صميميمو دوس داشته و من يه واسطه بودم برا آمار گرفتن. بماند كه تا چند وقت من چه حالي بودم و چي كشيدم. بالاخره گذشت ولي واقعا الآن خدا رو شكر ميكنم كه اين روزا و اين اتفاقات رو برام پيش آورد شايد اون موقع ها مثل بقيه ي دختراي گروه ميگفتم چرا من؟ مگه من چه گناهي به درگاه خدا كردم و اين حرفايي كه تو خيلي از ايميل ها ي بچه ها ميخونيد. حتي يه بار به يه كار فوق العده احمقانه دست زدم يعني خودكشي كردم ولي الآن تو اين چار پنج سالي كه اينا شد به جرات ميتونم بگم پونزده شونزده سال بزرگ شدم. الآن پسر كه بهم سلام كنه ميفهمم چطور آ دميه و چي كارس. ولي ميخوام به بچه هاي گروه بگم كه پسرا يه نوار ضبط شده دارن كه اونو براي هر دختري پخش مي كنن.ماه اول از دوستي و آشنايي و اين حرفا صحبت ميكنن.ماه دوم از دوست داشتن و اينكه علاقه مند شدن و اين ور ورا. ماه سوم از عشق رويايي شون و آينده ي قشنگي كه ميخوان با شما بسازن و اينكه هيچ كسيو مثل شما دوست نداشتن اما از ماه چهارم كه دختره عاشقشون شد شروع ميكنن به پيچوندن دختره و رو كردن دست خودشون. مثلا زنگ ميزني يه جا هستم عزيزم بهت زنگ ميزنمو اينا و ميره كه زنگ بزنه... خدا آخرش و ميدونه.لبته اي وسطا استثنا هم پيدا ميشه هااااااا. اينم بگم كه اوني كه براي تو اين كارو ميكنه بعد از تو براي يه نفر ديگه ميكنه و قبل از تو براي خيليا كرده. فقط چشاتون و باز كنين و نگيد من عاشقم . عشق واقعي فقط بعد از ازدواجه . كسي كه دوست داشته باشه مياد با بابات صحبت ميكنه.

الآن شايد بخندين بگين مثه ننه بزرگا ميمونه اما بهتون قول ميدم به حرفام ميرسين.

 

داستان زندگي من تا بحال فقط عذاب بوده.از سال اول نظري يه پسر خوشتيپ افتاد دنبالم من هم كه دختر مغروري بودم و واسه پسر جماعت حساب باز نميكردم محلش نميذاشتم ولي كم كم شيطنتم گل كرد و با هم اشنا شديم.من دوستي داشتم(البته اگه بشه اسمشو دوست گذاشت)كه همش با هم بوديم مثل 1 روح در 2 بدن كه از دوستيمون با خبر بود و خيلي وقتا جاي من سر قرار ميرفت.خلاصه 3 سال از دوستيمون گذشت و من روز به روز عاشقتر ميشدم و چون ميدونستم كه از نظر خانوادگي خيلي پايينن و خانوادم به هيچ وجه راضي نميشن مدام ضعييفتر ميشدم.تا اينكه فهميدم همون رفيق شفيقم از همون اول با اون نامرد رو هم ريختن و تو اين 3 سال به من ساده ميخنديدن.وقتي ازش دليل خواستم گفت تو برام يه دوست بودي مثل دوستاي پسرم من سكس ميخواستم كه ادمش نبودي. از جفتشون بريدم ولي داغون شدم{{.يادم رفت بگم كه ادم بينهايت معتقدي هستم و مخالف اينجور روابط}} بعد تو چت با يه پسر خيلي خوشگل و خوش تيپ اشنا شدم به اسم سينا اون شمال بود و من جنوب .تا 3 سال نتونستيم همو ببينيم ولي تمام خوانوادش منو ميشناختن اخه از نظر اخلاقي خيلي روش تاثير گذاشتم.روزي چند بار تلي در تماس بوديم تمام قول وقرارا رو گذاشته بود ولي من همش مي گفتم زوده هنوز بچه ايم ولي خلاصه كوتاه اومدم.تا اينكه يه روز وقتي بهش زنگ زدم گفت تا يك ساعت ديگه پيشتم.باورم نميشد كه سينام داره مياد پبشم اما اومد و زود رفت بعد از 3 سال فقط 40 دقيقه با هم بوديم چون با دوستش كه براي كاري از شهر ما عبور ميكرد اومده بود.از اون روز روابطمون خيلي صميمي شد تا اينكه يك ماه بعد از اين ماجرا يه روز وقتي زنگ زدم ديدم مثل سابق نيست كلي قربون صدقم رفت و گفت دوست دارم ولي دلم پيش يكي گير كرده و كاريش نميشه كرد.دنيا رو سرم خراب شد نپرسيدم كجا كي چطور؟ ديگه زنگ نزدم.تو خودم شكستم.اين 2 تا اتفاق باعث شد كه گوشه نشين بشم و مني كه شاگرد زرنگ منطقه بودم 3 سال پشت كنكور بمونم.در اين حين كه واسه كنكور ميخوندم يكي از فاميلامون كه با هم خيلي صميمي بوديم يه روز اومد خونمون ازقضا كسي خونه نبود .امد تو تا بابام بياد.نشستيم به صحبت چون 50 سال سنش بود و 4 تا بچه و 2 تا داماد داشت و خيلي پخته بود خيلي وقتا راهنماييم ميكرد.يه پدر بود برام. من همسن دختر كوچكش بودم.رفتم ميوه بيارم كه از پشت منو گرفت و چسبوند به خودش واز پشت ..... من از شدت ترس و درد از حال رفتم.كي باورش ميشه كه كسي كه سن پدرم و داشت ... به كسي چيزي نميتونستم بگم.افسرده شدم از همه چيز بريدم.اين ميون ما يه دوست خانوادگي داشتيم كه يه پسر يكي يدونه داشت كه همسن من بود و هيچ وقت حتي سلام هم به هم نمي كرديم . تازه متوجه شدم كه افسردهس ولي تو درسا مخ بود.طي رفت و امدها بهم نزديك شدو با هم خيلي گرم شديم.3سال همش با هم بوديم افسردگيش كامل درمان شدش ولي من همچنان افسرده بودم.مدام ميون حرفاش مينداخت كه ميخوام بيام خاستگاري.منم دوسش داشتم و فكر ميكردم خوشبختم ميكنه.كه يكي از دوستام تازه صداش در اومد كه اقا 2 ساله كه با دختر عموي دوستمه و با هم قرار ازدواج دارن.ديگه ببينين چه حالي شدم.فقط گريه ميكردم.اين هم گذشت حالا ليسانسمو گرفتم و افسردگي حاد دارم تنها سرگرميم خوندن ايميل هامه .بارها خودكشي كردم ولي نشد حالا هم كناره ساحل گرم جنوب هر روز مرگم رو از خدا ميخوام.نميدونم با اينكه هيچ وقت خطاو گناه نكردم تاوان چيو پس دادم. خوشحال ميشم نظرهاي شما دوستاي گلم رو بدونم. 

اين اي دي منه:

 

عشق...نفرت... تجربه تلخ... دوست داشتن... ازدواج...تجربه شیرین...و...و...بودن برای زندگی

کلماتی که زندگی من رو شروع کرد تا به الان

شبنم هستم 21 سالمه، داستان زندگیم از یک سوء تفاهم فوق العاده جزئی شروع شد . سال دوم دبیرستان بودم امتحانات ترم اول تموم شده بودن، 3 روز استراحت پس از امتحان داشتیم ،خوب حوصله ام سر میرفت چون دختری نبودم که بشینم تو خونه رفتم اداره بابا ، داشتم با کامپیوتراتاق بابا چت میکردم که دیدم یک پسر 25 یا شاید هم 26 ساله اومد و سراغ بابا رو گرفت گفتم بابا رفته جلسه معذرت خواهی کرد و رفت دوباره رفتم سراغ چت در همین حین بابا وارد اتاق شد اون پسره هم همراهش بود با هم صحبت میکردند و مخندیدن.

باخودم گفتم چقدر بانمکه همش میخنده پسر شاد و بی دردی به نظر میرسید باشه خوب وارد خونه که شدم ناخودآگاه ت فکرم سیر میکرد به طرفش حس کردم دوستش دارم ولی حدود 9 سال از من بزرگتر بود به خودم گقتم تو فکرش نرو که اصلا به هم نمیخرین زمان گذشت نتونستم از فکرش بیام بیرون ، اون روز چون بابا نبود روش نشد بیاد سر جاش  من هم کلی عکس عاشقانه از اینترنت گرفته بودم وقتی فهمیدم خجالت کشیدم

چون سر جای اون نشسته بودم خوب اون هم همه عکسهارو رایت کرد سی دی رو داد به بابا که برام بیاره اون کارش باعث شد که فکر کنم اون به من علاقه داره من هم که از خدا خواسته میخ رو محکم تر کوبیدم دیوونه وار عاشقش شدم ، گاهی اوقات با تلفن رو میزش تماس میگرفتم که صداشو بشنوم الکی میگفتم تلفن بابا مشغول اگه امکان داره مخواستم با پدر صحبت کنم خوب حرفی با بابا نداشتم الکی یه چیزی جور میکردم و به بابا میگفت کارم شده بود روزی 3 بار تماس . تابستون شد یه روز به بهونه خرید به دوستانم رفتم اداره که از بابا پول بگیرم اون روز خورد تو ذوقم چون رفته بود دانشگاه...درهمین حین یکدفعه آبدارچی با یک جعبه شیرینی و لب خندون اومد پیش بابا گفت شیرنی عروسی مرتضی است همون جا احساس کردم مُردم دیگه نفهمیدم چطور شد انگار یکی با پتک کوبید تو سرم بدون اینکه شیرنی بردارم خداحافظی کردم و رفتم به دوستانم گفتم حالم خوش نیست با یک آژانس رفتم خونه توی راه فقط کارم گریه بود و به خودم فوحش میدادم زمان با فکر اون میگذشت. چند ماه بعدیکی از همسایه هابرای پسرش اومدن خواستگاری من هم فکر کردم اگه ازدواج کنم از فکرش میام بیرون البته بابا و مامان راضی نبودن.

ولی من پا فشاری کردم تحقیقات بابا شروع شد همه چیز مثبت به نظر میرسی قرار شد بعد از یک ماه عقد کنیم تو این مدت من میخواستم بیشتر بشناسمش محمد پسر خوبی بود ولی ساکت همیشه مثل آدمهای مریض بود ولی علاقه چندانی بهش نداشتم سعی کردم عاشقش بشم ولی تودل برو نبود گفتم شاید زمان همه چیز رو درست کنه 3 هفته نگذشته بود که یه روز تو پارک داشتیم قدم میزدیم که حالش بد شد افتاد رو زمین شروع کرد به لرزیدن دست و پام و گم کرده بودم فقط گریه میکردم و کمک میخواستم با خانوادهامون تماس گرفتم . تو بیمارستان دکتر از پدرم خواست که به اتاقش برن وقتی بابا برگشت دیدم خیلی ناراحت چیزی به من نگفت فقط گفت بریم . همه چیز تموم شد نفهمیدم چرا اون مریض بود شیمی درمانی میشد خدارو شکر میکنم که زود فهمیدم و عقد نکرده بودیم ولی از طرفی دلم براش می سوخت مدتی بعد وقتی اوضاع تقریبا آروم شد بعد از دیپلم درخواست کار به اداره بابا دادم بخاطر رشته تحصیلی ام(گرافیک رایانه) قبول شدم . استخدام شدم یه بخش دیگه بودم اصلا مرتضی رو نمیدیدم یعنی برام مهم نبود با دختری که هم اتاقیم بود آشنا شدم بعد از 3 هفته ابراز علاقه خودش رو به مرتضی بیان کرد جا خوردم گفتم اون متاهله گفت نه با حالت تمسخر گفتم اگه متاهل نبود خودم ازش میخوام که بیاد خواستگاریت .بعد از تحقیقات فهمیدم واقعا هنوز مجردِ همین کار رو کردم  برخلاف میلم از مرتضی خیلی محترمانه خواستم بیاد خواستگاری همکارم هنوز دوستش داشتم ولی اون قبول نکرد و گفت اصلا به هم نمیخوریم از نظر خانواده متفاوتیم . بماند که اون دختر چه الم شنگه ای به پاکرد. همین شد نا خود آگاه با مرتضی تماس میگرفتم اول به بهانه کار ولی بعد دیدم اون هم بدش نمیاد صحبت کنه یه دفعه که تماس گرفته بودم گفت خوشبحال شما کِیس مورد نظرتون رو پیدا کردین ما که هنوز اندر خم یه کوچه ایم........

گفتم دیدید اشتباه فکر میکنید چون من مجرد هستم، این دفعه اون جا خورد گفت ولی پدرتون گفت من داماد گرفتم، گفتم نه چون پسره مریض بود قبل از اینکه عقد کنیم فهمیدیم و تمومش کردیم. بعد از یک هفته پر کار 5 شنبه بود که با تلفن اداره تماس گرفت و گفت میخوام درخصوص یه موضوع مهم باهاتون حرف بزنم

گفتمن عاشقتون شدم از اون روزی که اومده بودید اینجا میخواست ادامه بده که گفتم اجازه بدید اول من بگم چون دیگه طاقت ندارم باید با یکی درد و دل کنم شروع کردم از همون روز تا حالا رو براش گفتم ولی این اشکها و صدای لرزونم اون رو هم تحت تاثیر گذاشته بود گفت چرا بهم نگفتی گفتم خوب روم نمیشد بعد اون آبدارچی گفت ازدواج کردی خندید و گفت اون با من شوخی داره هر دفعه هرکس به یه بهونه ای شیرنی میاره میگه شیرنی عروسی مرتضی است. حالم از اون آبدارچی بهم میخورد نفرتِ تو زندگیم فقط از این شخص بود چون زندگیمو با یه شوخی مسخره 2 سال چرخوند. مرتضی گفت حالا اگه دستم رو دراز کنم دستم رو میگیری و بلندم کنی

چون تو تمام زندگیم و فکرو ذکرم شدی ... دوستت دارم برای همیشه، قلبم داشت از جا در میامد بعد از 1 دقیقه سکوت بینمون گفتم آره دستت رو میگیرم ... الان منو مرتضی 1 سال هست که ازدواج کردیم خیلی دوستش دارم  چون سخت بدست آوردمش مال منه تموم زندگیم و بپاش میریزم امیدوارم همه مثل ما عاشق همدیگه باشن . تو چی تو هم عاشقی...............

خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن

زغمهای دگر غیر از غم عشقت رها کن

توخود گفتی که در قلب شکسته جای داری

شکسته قلب من جانا به عهد خو وفاکن... وفا کن...