دختر و پسر ایرونی

دختر و پسر ایرونی

دختر عاشق و پسر عاشق ایرونی همیشه عاشق باش

درباره وبلاگ

سلام
عاشقونه ترین سلام من به شما عزیزان
عشق دختر ایرونی پاکترین عشق زمینه.پس به عشق دختر ایرونی پشت پا نزن.
من یه عاشقم مگه عاشقی گناهه .
من هنوزم پی اینم که با اون دستات اشکامو پاک کنی.
تو ساکتی اما من هنوزم در پی اینم که آینده رو بسازم ، گرچه این جسم
ضعیفه
تو ساکتی اما من هنوزم در پی اینم که کلبه ای از حضور تو بسازم
اما عزیزترینم تو تسلیم شدی که آینده ای بدون حضور من و در
عمق سکوت
اما
اما به یاد من بسازی(افسوس)

لوگوي ما

موزیک

لينك دوستان

لينك های روزانه

ساعت و تاريخ

منوي اصلي

نويسنده

موضوعات

آرشيو هفتگي

جستجوگر

آمار وبلاگ

طراح قالب

دل شکسته ( داستان های واقعی )

با هم سرگذشت این دوست خوبمون رو می خونیم:

تو هواپیما نشسته بودم می رفتم تهران برای ملاقات تصمیم رو گرفته بودم خیلی وقت بود داد خواستمم داده بودم فقط منتظر بودم تا کارشو تا دادگاه تجدید نظر برسونم دیگه نمی شد تحمل کرد همه چی رو باخته بودم زندگیم تباه شده بود من مونده بودم با تنها دخترم اون برام خیلی وقت بود مرده بود فقط نمی تونستم نامردی کنم و تو این موقعیت تنهاش بذارم هر چند اون در حق من خیلی نامردی کرده بود ، خیلی من بخاطر کارهای او نتونستم دانشگاهمو تموم کنم خونه پدریموتوبهترین جای شهر به مبلغ ناچیز فروخته بودم تا قرضاشو بدم مادر بیمار و خواهرمو مجبور کرده بودم تا از خونه به اون بزرگی برن بشینن تو یه آپارتمان هر چی رو که جمع کرده بودم و داشتم ولی اون چیکار کرده بود هیچی فقط بدهکارو هرجا که بودیم به جون من انداخته بود و رفته بود فقط خدا خدا میکردم که این دفعه کارش مشخص بشه عصر باید با هواپیما بر میگشتم شهرمون چقدر از هواپیما متنفرم تو نامه هامم براش نوشته بودم که یکبار تو عمرت رو حرفت واستا و بیا دوستانه ازهم جدا بشیم و بهش گفته بودم که اگه قبول نکنه من وکیل میگیرم در این صورت هیچ راه برگشتی نیست و اون قبول نکرده بود و من وکیل گرفته بودم و منتظر روز دادگاه بودم خلاصه رسیدم تهران تو فرودگاه منتظر ساکم بودم که احساس کردم نگاهی رو من سنگینی میکنه یه لحظه برگشتم و نگاه کردم پسری بود که همراه مادرش هر دو شون خیلی به نظرم اشنا می اومدن فکر کنم منم به نظر اونا مخصوصاٌ پسر اشنا میاومدم به هر حال اون پسر سعی کرد تا با هم یه تاکسی بگیریم ولی من باید فرار میکردم چون مسیر من زندان و بعدش دادگاه بود و دوست نداشتم تو شهرمون یکی این موضوع رو بدونه . عصر برگشتم شهرمون فقط یه بار دیگه دیگه لازم بود تا به تهران برم که اونم با پدرش هماهنگ کرده بودم و قرار لازم رو گذاشته بودم طلاقم مراحل قانونیشو طی میکرد باز مجبور شدم فرشامو بفروشم و پول وکیل رو بدم اون دوباره نامردی کرد و باز به من ضرر زد ولی بالاخره خلاص شدم بماند که در چه وضعی و چقدر گریه کرده بودم هم برای او هم برای خودم و دخترم یکی از عصرها تابستون که برای خرید لباس برای دخترم بیرون رفته بودیم طبق معمول سری به فروشگاه.... زدیم خیلی

جالب بود پسری که تو فرودگاه با مادرش دیده بودم تو این مغازه کار میکرد همدیگرو شناختیم نمی دونم چرا ته دلم تکون خورد حسی که خیلی وقت بود فراموش کرده بودم یکسال به همین منوال گذشت هر از گاهی ما برای خرید به اون مغازه میرفتیم احساس میکردم میخواد یه چیزی بهم بگه ولی هر دفعه نمی تونست تا این که یه روز عصر بالاخره به خودش جرأ ت داد اومد و شمارشو داد من بهش زنگ زدم و کاش دستم میشکست و هیچ وقت این کارو نمی کردم گفت که اسمش کامی است سه سال از من بزرگتره ، مهندس راه و ساختمانه و قصد ازدواج داره من گفتم که جدا شدم و یه بچه هم دارم و اصلاٌ این ممکن نیست ولی اون گفت که تو که محکوم نیستی من با هر کی که دلم بخواد ازدواج میکنم تا این که بالاخره برای اولین بار با هم رفتیم بیرون من بازم باورش نمیکردم ولی اون اصرار داشت میگفت همین که مامانم از کانادا برگرده اقدام میکنم من که طعم تلخ شکست را تجربه کرده بودم ازش خواستم تا دست رو قران بذاره و قسم بخوره و اون خیلی راحت این کارو کرد مامانش برگشت ولی خبری نشد غرور منم اجازه نمی داد چیزی بگم ولی خیلی دوستش داشتم تا حالا اینقدر کسی رو دوست نداشتم به من میگفت به دخترت باید یاد بدی بهم بابا بگه!!!!!!! از طریق کامی دوستم با دوستش آشنا شد اکیپ 4 نفری ما خیلی جور بود البته با احتساب دخترم 5 نفر میشدیم دو سال به همین منوال گذشت دو سال پر از خاطره مسافرتهای پنج نفری البته کامی زیادم ادمه سر به راهی نبود چند نفری بودن که بهش زنگ میزدن ولی اون همیشه یه جوری طفره میرفت ومیگفت که از دوستای قدیمی هستن منم که تو زندگی قبلیم خیلی زجر کشیده بودم باور نمی کردم خدا بخواد بلای جدیدی به سرم نازل کنه تازه پشتمم به قرآن گرم بود تا اینکه یه روز گفت مامانم میخواهد بره برام خواستگاری بهتره تمومش کنیم شوکه شده بودم یعنی امکان داشت؟ با کمال پرویی برگشت و گفت خواهر منم تو شرایط تو هستش چاره ایی نیست شما محکومین!!!!! میتونین حال منو بفهمین؟

رابطه ما قطع شد من افسردگی و اضطراب گرفتم حمله های هیستریک درمانگاه و سرم ولی دوستی دوستم همچنان ادامه داشت و نامزد کردن و اکثراٌ خونه من بودن تا اینکه یه روز عصرکه تو خونه با دخترم تنها بودم دوباره زنگ زد که من به جز تو نمی تونم کسی رو دوست داشته باشم

گفتم تو به قران قسم خورده بودی میدونین چی گفت ؟

گفت : قران چیه اونا همش حرفای سلمان فارسی که به محمد یاد داده اگه دقت کنی میببنی که مثل شعرای فارسی هستش شما جای من بودین چیکار میکردین مریض نمی شدین دیونه نمی شدین ؟به هر حال عشق بدترین دردی هستش که ممکنه کسی به اون مبتلا بشه به نظر من آدم سرطان بگیره ولی عاشق نشه . میدونستم که دیگه مال من نیست .بهش گفتم بیا دوستای معمولی باشیم ولی اون گفت من نمی تونم بهت نگم دوست دارم ! ولی نمی تونستم ازش دل بکنم از خجالتم به دوستمم نگفتم که دوباره با کامی حرف میزنم چون اون دیده بود که من چه زجری کشیدم و فکر نمی کرد اینقدر احمق باشم ولی واقعیت اینه که بودم

به همین منوال گذشت تو مدت آشنایی 5/5 سالمون البته به غیر از اون یکسالی که فقط همدیگرو نیگا میکردیم اون دو بار برای کار از شهرمون دور شد چقدر انتظار میکشیدم تا زنگ بزنه تا بیاد بار دوم که برای کار به عسلویه رفت 2 ماه یکبار اونم برای 2-3 بر میگشت چقدر دلم براش تنگ میشد وقتی میرسید اونجا و زنگ میزد نا خود آگاه میگفتم کی می آیی اونم میخندید و میگفت حالا بذار برسم البته تو این مدت چند بار خواستگار رفت ولی نشد میدونین اصلاٌ نمی تونستم تصور کنم به نظرم حرفاش در این مورد شوخی می اومد تا اینکه تقریباٌ 6 ماه پیش که به شهرمون اومده بود و قرار بود شنبه با هم بیرون بیرم گفت مامانم یه دختر برام در نظر گرفته و ما مجبوریم چند روزی بریم مسافرت البته مهم نیست باز نمی دونم مامان چه نقشه ای برام کشیده اون رفت و دو روز بعد زنگ زد که بله برونه چقدر پشت تلفن گریه کرد من خیلی جلوی خودمو گرفتم ولی بعد از اینکه گوشی قطع شد احساس کردم که دیگه زنده نیستم بعد از مدتی زنگ زد که تو شهر خودمونه منم چند تا امانتی داشتم که باید بهش میدادم رفتم دیدنش امانتی هاشو با کادو عروسیش بهش دادم زد زیر گریه عکس نامزدیشو نشونم داد دختر قشنگی بود و از قرار معلوم همونطور که خودش و خانوادش میخواست وضع مالی خوبی هم داشت حالام خیلی بد بود نمیتونستم حرف بزنم از ماشین پیدا شدم زیاد یادم نمیاد چیکار کردم و چی گفتم من به خودم قول داده بودم که خودمو نشکنم ولی نشد فقط میدونم عکسشو گذاشتم لای قرآنی که تو کیفم بود و بهش دادم و اون گفت هیچکسی رو نمی تونه مثل من دوست داشته باشه و تا آخر عمرش منو دوست خواهد داشت میدونم که راست میگه ولی اون پول و خودشو از همه دنیا بیشتر دوست داشت

اون قلبشو احساسشو به مال دنیا فروخت و همینطور آرامش فکر و روحشو اینا رو خودش اعتراف کرد و گفت زندگی کردن یک عمر با کسی که بهش احساسی نداره خیلی سخته حرفایی که من صد ها بار بهش گفته بودم

دوستای خوب من عشق خیلی با ارزشه اگه میدونین چیزی رو بیشتر از اون دوست دارین اصلاٌ سراغش نرین و کسی رو وابسته خودتون نکنین چون من الان یه مرده متحرکم .

نوشته شده توسط یکی مثل همه در سه شنبه بیست و نهم فروردین 1385

لينك مطلب

دختری به اسم دریا ( داستان های واقعی )

اینم داستان امروز.....

سلام به همه دوستای خوبم در وبلاگ دختر و پسر ایرونی.منم مثل بقیه وقتی ديدم داستانهای واقعی رو تو وبلاگ گذاشتن تصميم گرفتم قصه زندگيمو بنويسم . تا اون دسته از دخترای که مثل من فکر ميکنن بتونن با ديده باز تری تصميم بگيرن .

قصه از اونجا شروع ميشه که دختری به اسمه دريا همراه با خانوادش برای مسافرت به بابلسر ميرن ، اون دختر 16 سالش بيشتر نبود(سال 77) 1 دختره فوق العاده شاد و شنگول که هيچ غمی تو دنيا نداشت .هميشه هرچی خواسته بود بدون هيچ محدوديتی در دسترسش بود و از اونجايی که بچه اول خانواده بود هميشه و همه جا حرف ، حرف اون بود.(اينا رو گفتم که بدونين تو زندگيم هيچی کم نداشتم نه از لحاظه عاطفی و نه از نظره مالی )خلاصه 1 هفته ای از مسافرتشون ميگذشت،دريا با خواهرش کناره ساحل نشسته بودن که ديدن يک پسره که خيلی هم خوش تيپ هستش با خانوادش اومدن کناره ساحل ، از همون لحظه شيطنته دريا و خواهرش گل کرد و رفتن تو نخه پسره که اسمش اميد بود . اميد هم که بدش نيومده بود هی اشاره ميزد که اونا باهاش برن اونطرف و صحبت کنن ولی دريا و خواهرش که فقط ميخواستن بگن و بخندن محلش ندادن و رفتن . بعد از ظهرش که برای ديدنه غروبه افتاب اومده بودن دوباره اميد اومد وخلاصه سره صحبت باز شد اون خودشو معرفی کرد و دريا و خواهرش هم همين طور.اميد پرسيد کجايی هستن واونها هم گفتن مشهدی و از اونجای که همشهری بودن خيلی اظهار خوشحالی کرد ، اميد 2 سال از دريا بزرگتر بود اونا با هم قرار گذاشتن تا رسيدن مشهد با هم تماس داشته باشن .اينطوری شد که دوستی اونا شروع شد .دوستی که 8 سال طول کشيد .ولی چه فايده که يا اميد دور بود و يا دريا چون هنوز 6 ماهی از دوستيشون نگذشته بود که دريا برای زندگی همراه با خانوادش رفت کيش. و از اونجای که خيلی عاشقه اميد شده بود تو اين مدت سعی کرد واحد های درسيشو پاس نکنه تا بتونه به بهانه امتحاناش هر 3 ماه يک بار بره مشهد . و يا اميد هر 6 ماه بياد کيش.اينجوری بود که 5 سال از دوستيشون گذشت و دريا هر روز عاشق تر از روزه قبل ميشد و با اينکه تو کيش بهترين موقعيتها رو داشت ولی به عشق اميدش پايبند بود تا روزی که از دوست اميد شنيد که اميد و با چند نفر تو خونه تيمی گرفتن ، دنيا رو سرش خراب شد اخه چرا بايد کسی که اين همه ادعاش ميشد که هيچ کاری نميکنه اين همه بی معرفت باشه .دريا هرچی تماس ميگرفت اميدو پيدا نکرد تا واقعيتو متوجه بشه و تصميم گرفت از اميد بکنه .......تا چند وقت جوابه تلفون هاشو نداد ولی اميد دست بردار نبود و کارشو توجيح ميکرد و ميگفت اون مدتی که نبودم تهران بودم و دسترسی به تلفن نداشتم.از اونجايی که دريا هنوز هم عاشقه اميد بود خطاشو ناديده گرفت و با اميد بعد از گذشت 1 سال دوباره دوست شد. دريا هم تصميم گرفت فکره ازدواج با اميد نباشه ولی باهاش دوست بمونه چون خودش هم نميتونست دوری اميد و تحمل کنه اخه تمامه زندگيش بود.ولی اميد کلی عاشق تر شده بود و دنيای قشنگی رو برای دريا ترسيم ميکرد اينقدر گفت و گفت تا دريا بيچاره خر شد حرفاشو باور کرد با اينکه از لحاظه شغلی بهترين موقعيتو داشت (کارمنده 1 شرکته دولتی با ماهی 400 تومان حقوق سال 81)ولی بخاطره عشقش به اميد استعفاء داد چون اميد دوست نداشت کيش زندگی کنه و ميگفت فقط مشهد، بماند که دريا چه سختی های کشيد تا خانواده رو راضی کرد که اجازه بدن با اميد ازدواج کنه (چون ميگفتن اميد نه تحصيلات داره و نه آينده معلوم )ولی آدمه عاشق کوره،دريا خودشو اينجوری قانع ميکرد که با عشق همه چی درست ميشه نميدونست.......... اونا با هم ازدواج کردن 6 ماه خيلی خوش بودن جفتشون با هم کار ميکردن تا بتونن فردای بهتری بسازن ولی 1 دفعه همه چيز بهم ريخت اميدی که شبا با دريا 2 تا فيلمو تماشا ميکرد اول فيلم چرتش ميگرفت به دريا کم توجه شده بود اميدی که ميگفت من اگه دست رو تو بلند کنم خودمو ميکشم دريا رو پرت کرد تو شيشه های ويترين مغازه و پاش 5 تا بخيه خورد .اميدی که ميدونست دريا برای مامانش جونش در مياد ولی فقط بخاطره اميد که تک پسره و دوريش برای خانوادش سخته حاظر شد بره مشهد ، مامانه دريا رو فحش ميداد جلوی ديگران دريا رو بخاطره کوچک ترين حرف کتک ميزد.اميد داشت خودشو از چشمه دريا مينداخت ولی دريا همه چی رو تحمل ميکرد شايد که درست بشه ولی بعد از 2 ماه فهميد که نه اين اميد ديگه اميد دريا نيست اميد معتاد شده بود اون هم به چی به کريستال يا همون شيشه . باورش خيلی سخت بود .ولی کاری از دسته دريا بر نميومد بايد ميذاشتش ميرفت و همين کار رو هم کرد . اومد کيش درخواسته طلاق داد 2 سال با اميد جنگيد تا تونست طلاقشو بگيره . ولی 1 چيزی بهش ثابت شد که هرکی ميگه عاشقته دورغ ميگه هرکی ميگه دوست داره دروغ ميگه و الان تنها آرزويی که داره اينه که روزه عذاب اميدو ببينه چون هيچ بدی در حقش نکرد ولی خيلی بدی ديده خيلی دلشو شکوندن و اين رسمش نبود چرا آدما قدره 1 عشقه پاکو نميدونن دريا برای اميدش جونشو ميداد ولی چرا اينطوری شد کی ميتونه جوابشو بده دريا در حقه هيچ کسی بدی نکرده بود اين نتيجه چی ميتونه باشه .....خواهش ميکنم از همه، با ديده باز انتخاب کنين طرفه مقابلتونو چون عشق همه چيز نيست تو زندگی منطق حرفه اولو ميزنه پس زود تصميم نگرين.

اميدوارم اميد هيچکسی نا اميد نشه

نوشته شده توسط یکی مثل همه در دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385

لينك مطلب

عکس خنده دار 2 ( عکسهای خنده دار )

تکبر ( داستان های واقعی )

و اما سرگذشت امروز

يادم مياد از بچگي پسر خيلي متكبر و خودخواهي بودم . به سرو وضعم و تيپم ميرسيدم ولي خيلي هم خوشگل و پولدار نبودم ولي تكبر رو داشتم . فكر ميكنم همين تكبرم عاملي ميشد كه بعضي از دخترها جذبم بشند پيشنهاد بدن شماره بدن ولي من زياد تو مودش نبودم و عين خيالم نبود و رابطه اي هم با كسي نداشتم .

البته زياد كاري هم به اين جور مسايل نداشتم . بيشتر با دوستاي پسرم حال ميكردم و از نظر اونا يه دوست پا براه و افتاده حال و همه جوره در ركاب بودم.خلاصه گذشت و گذشت تا براي دانشگاه رفتم يه شهر ديگه. مستقل از خانواده بودم و خرجم با خودم بود هم كار ميكردم و هم درس ميخوندم . يه روز كه با ماشين شركت داشتم ميرفتم دانشگاه چشمم به سه تا دختر افتاد كه كنار خيابون منتظر ماشين بودن . با اينكه اهل اين كارها نبودم نميدونم چطور ترمز كردم . اونا هم اومدن و سوار شدن. فكر ميكنم راحت ترين اتوي قرن رو من زدم . از يكيشون خيلي خوشم اومد . يه دوساعتي با هم بوديم و رفتيم بستني و غذا خورديم و شب كه ميخواستم برسونمشون به " هدي " گفتم شماره موبايلت رو بهم ميدي ؟ واون گفت من شماره نميدم و ترجيح ميدم شماره شما رو داشته باشم . منم بازم مثل همون زمانهايي كه خيلي متكبر و خودخواه ميشدم انگار كه من دخترم و من بايد بترسم و . . . كلاس گذاشتم و گفتم : نه اول شما بايد شماره ات رو بدي . البته من چون موبايلم هميشه دست خودم نبود ندادم.

خلاصه اون بدون اينكه شماره اش رو بده خداحافظي كرد و پياده شد و ما همينطور ......كف مونديم و مثل ماست ( كاله ) شاهد دور شدنش بودم.

همون شب كلي به خودم لعنت فرستادم و به حماقتي كه مرتكب شده بودم دست مريزاد گفتم . من كه هيچ دختري نظرم و جلب نميكرد نميدونم چطور ذهنم مشغولش شده بود . اون موقع حدود بيست و يك سال داشتم .

بگذريم . ازون روز به بعد تقريبآ همون ساعات ميرفتم شايد دوباره ببينمش . ولي هيچ اثري ازش نبود كه نبود .

بيخيالش شدم و دوباره روال عادي زندگي رو پيش گرفتم . شش ماه گذشت تا اينكه يه روز ديدم كنار خيابون تو ترافيك عصر يه دختر موقر اون دست خيابون دست تكون داد. اول توجه نكردم . ولي ديدم دست بردار نيست . تا اينكه نميدونم دوباره بر حسب اتفاق يا يك الزام غيبي كه نگاهش كردم ديديم وااااااااااااااااااااااي اين همون دختره است كه شش ماه دنبالش بودم. ديگه حواسم نبود كه افسر واستاده و نميتونم دور بزنم . سريع دور زدم . مخصوصآ اينكه يه ماشينم جلوشون واستاده بود .

خلاصه سوار شد و من همون اول بهش گفتم كه خيلي وقته دنبالشم . اونم خيلي زود اعتراف كرد كه اون شب خيلي پشيمون شده كه شماره اش رو نداده.

من شماره ام رو دادم و خيلي زود با هم رابطه مون رو اغاز كرديم .مثل همه اول يه دوستي ساده و بعد اندك اندك بر شدت علاقه هر دو ما اضافه شد . با همه دخترا فرق ميكرد .هميشه سعي ميكرد وجودش تو زندگيم باعث درد سر نشه . در كارام بهم كمك ميكرد .پيشنهاد ميداد .انتقاد ميكرد و اگه ميگفت حسود نيستم واقعآ حسادتي نميكرد . به كارهام حساس نميشد . اوضاع و احوالم رو درك ميكرد و از هر راهي متفاوت از ديگران وارد ميشد. خيلي زياد باهاش مچ شدم . احساساتم رو درك ميكرد . و من كله شق و متكبر رو در طول دو سال كاملن عوض كرد طوري كه اطرافيانم به شفقت و مهرباني اضافه شده در رفتارم كاملآ پي ميبردن . تبديل شده بودم به يه آدم كاملن منطقي و بااحساس و مهربان و وفادار . خودش ميگفت تو از يه شوهر به من وفادار تري و واقعآ هم همينطور بود . در خودم نيازي احساس نميكردم كه بخوام طرف كسي ديگه برم .هر لحظه اراده ميكردم كنارم بود . هر وقت احتياجش داشتم خودش رو ميرسوند و هر وقت بايد چيزي رو ازش ميشنيدم بدون معطلي و توقع ميشنيدم .ضمنآ بايد بگم كه چون خودم اعتقادات اخلاقي شديدي داشتم از داشتن هر نوع سكس نزديك و خفن خودداري ميكردم . فقط تنها مشكلم اين بود كه دوريش رو نميتونستم تحمل كنم به هيچ وجه . حتي دو روز . اگه نميديدمش خوراكم فقط سيگار بود و سيگار . ولي پسر منطقي بودم و امور رو خيلي خوب مديريت ميكردم كه كسي نفهمه .

خلاصه گذشت و گذشت و من يواش يواش داشتم خودم و براي يه زندگي مشترك و تقريبن در رفاه اماده ميكردم .يه اپارتمان نقلي پيش خريد كردم و يه ماشين ثبت نام كردم ولي هنوز قرض داشتم و ميدونستم كه بايد مدت بيشتري رو سپري كنم تا به ثبات كامل مادي برسم . خيلي سخت هم كار ميكردم و هم درس ميخوندم و مستقل از خانواده بودم كاملآ . ميدونستم كه سن ازدواجش رسيده ولي فكر ش رو زياد نميكردم . خيلي سرخوش و با انگيزه بودم .

تا اينكه يه روز بعد از دو سال اشنايي و دوستي بهم گفت داره نامزد ميكنه . واااااي كه چه حالي شدم . اونقدر حالم خراب شد كه داشتم از حال ميرفتم . كاري نميتونستم بكنم . خيلي دوستش داشتم خيلي زياد . ولي نميخواستم بخاطر خودم و فقط بخاطر اينكه ميخوام كنارش باشم اون و وارد يه زندگي بكنم كه از اولش بايد سختي بكشه .خودش تو يه خانواده تقريبآ مرفه بزرگ شده بود و چون قبلآ با اصرار خودش با كسي عقد كرده بود و بهم زده بود اينبار رو حرف خانواده اش نميتونست حرفي بزنه . خلاصه گذشت . . . .خيلي خيلي خيلي سخت جدا شديم .

" هدي " من رفت و من موندم و يه دنيا خاطره و يادهاي قديم .بازم ميگم خيلي خيلي سخت جدا شديم و ..... بعد از رفتنش حالم خيلي خراب بود مخصوصآ اينكه تنها هم زندگي ميكردم . رفتم پيش روانپزشك و مدت زيادي قرص ارامبخش مصرف ميكردم . عصبي بودم و مدام وقتي به ياد مياوردمش حالت تهوع داشتم . توي مكانهاي كوچك و تاريك نميتونستم وارد بشم حالت خفگي بهم دست ميداد . خلاصه تبديل شده بودم به ادم عصبي مزاج . اصلن ديگه هدفي نداشتم .چيزي كه بود فقط سيگار بود و دود . مدتي كارم و ول كردم و خونه نشين شدم . باورم نميشد من . اون من مغرور و متكبر براي يه دختر اشك ميريختم . اونم چه اشكي وااي وااي وااي .

دو سال گذشت ولي چه دقايقي و چه ساعت هايي . هر كاري ميكردم نميتونستم به حالت اولم برگردم . يه حرف آخرش هم خيلي عذابم ميداد . يادم مياد روزي كه اخرين ديدارمون بود بهم با بغض و گريه گفت : تو مرد ايده آل من بودي . نزار دست هر هرزه ي هرجايي بهت برسه و لمست كنه .

وااي كه تا همين اواخر هر وقت حتي فكر سكس هم به ذهنم خطور ميكرد حالم بهم ميخورد و دچار تهوع ميشدم و استفراغ ميكردم ( بدون اغراق ) .

درست دو سال گذشت تا من تونستم دوباره به وضعيت اولم برگردم . بعد از رفتنش حتي من شماره موبايلش و شماره خونشون رو هم از موبايلم حذف كردم كه يه وقت وسوسه نشم و بخوام بهش زنگ بزنم و باعث بروز مشكل و درد سر براش بشم . ( چون شماره هاش توي موبايلم بود حفظ نبودم ) .

براش ارزوي خوشبختي كردم و ديگه رفت و من نديدمش . فقط بعد از يك سال يه بار با گريه و صدايي بغض الود تماس گرفت و ازم حلالي خواست .گفت كه بچه اش مرده به دنيا اومده وازم خواست كه ازش راضي باشم واگه از دستش ناراحتم حلالش كنم . من؟؟؟ من!!!! يعني من از دست عزيزترين فرد زندگيم دلگير و ناراحت بودم ؟ . هرگز . بهش اطمينان دادم و دوباره براش اروزي سلامتي و خوشبختي كردم و ازش بر خلاف ميل باطنيم خواستم كه ديگه بهم زنگ نزنه چون به بدترين نحو تحت تاثير قرار ميگرفتم و اعصابم بهم ميريخت . اونم همينكار و كرد و ديگه زنگ نزد .

الان حدود شش هفت ساله كه ازون موقع ميگذره . اوضاع مالي ام خيلي خوب شده و من يه جوون جاافتاده و با تجربه شده ام . شغل خوب و دهن پركني دارم .مستقلم و اماده ازدواج و . . .

كلي تجربه زندگي كسب كردم و همه اطرافيانم بر اين امر صحه ميزارن .

اون دختر توقع منو از زندگيم و خودم خيلي بالا برد . شايد اگر ايشون وارد زندگي من نميشد من خيلي زود با اولين دختري كه وارد زندگيم ميشد ازدواج ميكردم و شايدم خيلي احساس رضايت ميكردم ولي مطمئنآ لذت و شيريني و حلاوت اين عشق واقعي و اين فهم الانم رو نميچشيدم .

ولي متاسفانه يا خوشبختانه كاري با من كرد كه ديگه كمتر جنس مخالفي نظرم رو جلب ميكنه . لذت و شيريني اون دو سال دوست داشتن و بودن با ايشون براي يك عمر من كفايت كرد .

ازين بچه سوسول ها و جوادها كه با ديدن اولين دختر عاشق ميشن نبودم كه بگم تا ايشون رو ديدم عاشق شدم . نميدونم چطور شرح بدم اخه يه جورايي همه چيز حساب شده جلو رفت.

بعد از ر فتنش با خودم عهد كردم طرف كسي نرم تا موقعي كه اگه يه رابطه جديد رو شروع كردم حالتهاي مقايسه و ياد اوري خاطرات ايشون برام پيش نياد .الان به اون حالت رسيدم ولي خيلي خيلي سخت. زجري كه بعد از رفتنش كشيدم اونقدر سخت بود كه حتي حاضر نيستم يه بار ديگه ابن عشق رو مرور كنم.

بگذريم .....

سعي كنيم هميشه در عشقها و روابطمون بيش ازين كه به خودخواهي هاي خودمون بينديشيم به اسايش و ارامش طرف مقابلمون هم فكر كنيم .

ياد بگيريم كه هر وقت كسي رو تا سر حد پرستش دوست داشتيم بهش نگينم " اونقدر دوستت دارم كه حاضرم برات بميرم . اين به نظر من خودخواهانه ترين جمله ايه كه ميشه بيان كرد . خيلي سخته كه به كسي كه وجودمون به وجودش وابسته اس و گره خورده بگيم اونقدر دوستت دارم كه اگه ببينم وجود من باعث عدم آسايش و آرامشت ميشه حاضرم تركت كنم .

به قول فروغ عزيز : روزها رفتند و خود ديگر نميدانم كدامينم . ان من سرسخت مغرورم يا من مغلوب ديرينم !!!!

نميدونم الان كجاست ولي هر جا هست ميدونم كه زندگي ارومي داره .اگرچه شايد من لياقت فراهم كردن اين آسايش و آرامش رو براش نداشتم ولي خوشحالم كه شخص ديگه اي براش تونسته فراهم كنه . منم همين و ميخواستم گرچه مايل بودم در همچين ارامشي خود من هم كنارش باشم ولي خب ........

شايد منو به ياد بياره شايدم فراموش كرده باشه . مهم اينه كه مسير زندگي منو براي خود من و نه فقط براي خودش عوض كرد .

آنگاه كه بميرم . اي عزيز ترين برايم مرثيه هاي اندوه بار سر مده . گلهاي سرخ نپرور . سرو هاي پر سايه نگستر و بگذار مرقدم را تا علفهاي هرز بپوشاند و شادابي خويش از ژاله و رگبار بگيرد . و انگاه در ارامش و شفقتي ابدي كه ان را طلوع و غروبي نيست . شايد تو را به ياد بياورم . و شايد به فراموشي سپارم .

براي هر گونه اظهار نظر لطفآ اي ميل هاي خود را به ادرس زير ارسال نمياييد يا به همين ايدي اف بزاريد . با تشكر

Ziloindia@yahoo.com

نوشته شده توسط یکی مثل همه در شنبه بیست و ششم فروردین 1385

لينك مطلب

یه دختر فراری ( داستان های واقعی )

سال‌ بيشتر ندارد و در يك‌ خانه‌ فساد در دام‌ ماموران‌ گرفتار شده‌ است‌. فيلم‌ گذشته‌اش‌ را به‌ عقب‌ برمي‌گرداند و تلخي‌هاي‌ زندگي‌اش‌ را چنين‌ به‌ تصوير مي‌كشد:

اسم‌ من‌ موناست‌ و 19 ساله‌ هستم‌. پدرم‌ بنا بود. از روزي‌ كه‌ به‌ دنيا آمدم‌ صداي‌ دعواهاي‌ پدر و مادرم‌ در گوشم‌ نجوا مي‌كردند. مادرم‌ عاشق‌ پسر ديگري‌ بود اما خانواده‌اش‌ او را به‌ زور به‌ عقد پدرم‌ درآورده‌ بودند. در درياي‌ تلخي‌، كينه‌ و درگيري‌ بزرگ‌ شدم‌ مادرم‌ اصلا اهميتي‌ به‌ من‌ و خواهر كوچكم‌ نمي‌داد. ديگر از اين‌ وضعيت‌ خسته‌ شده‌ بودم‌. حسرت‌ دست‌ محبت‌ مادرم‌ را مي‌كشيدم‌. اما افسوس‌... افسوس‌ كه‌ مادرم‌ تمام‌ فكرش‌ معشوقه‌اش‌ علي‌ بود. زندگي‌ ما بخاطر وجود او سياه‌ شده‌ بود. نمي‌توانستم‌ خيانت‌هاي‌ مادرم‌ به‌ پدرم‌ را تحمل‌ كنم‌. از آخرش‌ مي‌ترسيدم‌ اگر يك‌ روز پدرم‌ مي‌فهميد چه‌ مي‌شد. پدرم‌ بخاطر كارش‌ از صبح‌ تا شب‌ كار مي‌كرد مادرم‌ هم‌ در غياب‌ پدرم‌، علي‌ را به‌ خانه‌ مي‌آورد. گاه‌گاهي‌ هم‌ با او به‌ تفريح‌ و گردش‌ مي‌رفت‌. دلم‌ به‌ حال‌ پدرم‌ مي‌سوخت‌. بخاطر مادرم‌ و بچه‌هايش‌ از صبح‌ تا شب‌ كار مي‌كرد. اما چه‌ بي‌فايده‌، شب‌ها هم‌ با مادرم‌ دعوا مي‌كرد. چون‌ بي‌توجهي‌هايش‌ را نسبت‌ به‌ زندگي‌ و بچه‌هايش‌ مي‌ديد.

بالاخره‌ اتفاقي‌ كه‌ مي‌ترسيدم‌ افتاد. يك‌ روز كه‌ مثل‌ هميشه‌ علي‌ در خانه‌ ما بود پدرم‌ ناگهان‌ سرزده‌ وارد خانه‌ شد. هيچ‌ وقت‌ آن‌ روز را فراموش‌ نمي‌كنم‌. غوغايي‌ به‌ پا شد. علي‌ با پدرم‌ درگير شد او را كتك‌ زد و از خانه‌ فرار كرد. مادرم‌ هم‌ با او رفت‌. پدرم‌ فرداي‌ آن‌ روز تقاضاي‌ طلاق‌ داد. بيچاره‌ حتي‌ شكايتي‌ هم‌ از مادرم‌ نكرد. در همين‌ گيرودار بوديم‌ كه‌ پدرم‌ از غصه‌ دق‌ كرد و مرد. شايد هم‌ فكر آن‌ صحنه‌ كه‌ مرد بيگانه‌يي‌ در خانه‌اش‌ بود، آزارش‌ مي‌داد. بعد از مرگ‌ پدرم‌، من‌ و خواهرم‌ مجبور شديم‌ پيش‌ مادرم‌ برويم‌. مادرم‌ هم‌ نگذاشت‌ چهلم‌ پدرم‌ بگذرد، با علي‌ معشوقه‌اش‌ ازدواج‌ كرد. علي‌ اخلاقش‌ بسيار بد بود. چون‌ مواد مصرف‌ مي‌كرد، مادرم‌ را كتك‌ مي‌زد. من‌ و خواهرم‌ را عذاب‌ مي‌داد. يك‌ بار هم‌ علي‌ مشغول‌ كشيدن‌ ترياك‌ بود كه‌ من‌ با او درگير شدم‌ با سيخ‌ پاهايم‌ را سوزاند. به‌ گريه‌ افتادم‌. مادرم‌ هم‌ به‌ جاي‌ اينكه‌ براي‌ دخترش‌ دلسوزي‌ كند با صداي‌ بلند از من‌ خواست‌ كه‌ به‌ اتاق‌ ديگري‌ بروم‌ آن‌ شب‌ تا صبح‌ گريه‌ كردم‌ و مي‌گفتم‌ چرا بايد سرنوشت‌ من‌ اين‌ گونه‌ مي‌شد. چرا در اين‌ خانواده‌ متولد شدم‌. چرا پدرم مرد و...

آن‌ شب‌ تمام‌ وسايلم‌ را جمع‌ كردم‌، تصميم‌ گرفتم‌ از خانه‌ فرار كنم‌. صبح‌ زود، وقتي‌ مادرم‌ و علي‌ خواب‌ بودند، از آن‌ خانه‌ بيرون‌ آمدم‌. احساس‌ آرامش‌ مي‌كردم‌ گويا كبوتر قلبم‌ آزاد شده‌ بود و در آسمان‌ پرواز مي‌كرد. نمي‌دانستم‌ كجا بايد بروم‌ ولي‌ خيالم‌ راحت‌ بود كه‌ از آن‌ شكنجه‌گاه‌ خلاص‌ شده‌ام‌.
به‌ خانه‌ عمه‌ام‌ رفتم‌. اما عمه‌ام‌ آنقدر مادرم‌ و علي‌ را نفرين‌ كرد كه‌ از آنجا ماندن‌ هم‌ خسته‌ شدم‌. از آن‌ خانه‌ راحت‌ شده‌ بودم‌، اما عمه‌ام‌ باز حرف‌ آنها را مي‌زد. يك‌ شب‌ بيشتر نتوانستم‌ تحمل‌ كنم‌. فرداي‌ آن‌ روز از خانه‌ عمه‌ام‌ بيرون‌ آمدم‌. نمي‌دانستم‌ كجا بايد بروم‌. نه‌ پولي‌ داشتم‌، نه‌ جايي‌ براي‌ زندگي‌.

لباس‌ پسرانه‌ مي‌پوشيدم‌ و در دستشويي‌ پارك‌ها مي‌خوابيدم‌. يك‌ شب‌ در دستشويي‌ پارك‌ با يك‌ دختر فراري‌ كه‌ سرنوشتش‌ مثل‌ من‌ بود، آشنا شدم‌. او مي‌گفت‌ با پسري‌ دوست‌ شده‌ كه‌ به‌ او قول‌ ازدواج‌ داده‌ است‌. گاه‌گاهي‌ هم‌ به‌ خانه‌اش‌ مي‌رود. از من‌ خواست‌ كه‌ به‌ خانه‌ دوست‌ پسرش‌ بروم‌. فرداي‌ آن‌ روز به‌ آنجا رفتيم‌. خانه‌ بزرگي‌ در مركز شهر بود. در آنجا دختر و پسران‌ زيادي‌ رفت‌ و آمد داشتند. آن‌ وقت‌ فهميدم‌ كه‌ آنجا يك‌ مركز فساد است‌. رييس‌ خانه‌ فساد پيرمرد سرحالي‌ بود كه‌ با نوه‌اش‌ همان‌ پسري‌ كه‌ به‌ دوستم‌ قول‌ ازدواج‌ داده‌ بود آنجا را اداره‌ مي‌كرد. از من‌ خواستند كه‌ خودفروشي‌ كنم‌ و‌ در آنجا بمانم‌. من‌ هم‌ مجبور شدم‌ قبول‌ كنم‌. چون‌ جايي‌ براي‌ ماندن‌ نداشتم‌.

هر شب‌ مرا به‌ مردان‌ سن‌ بالا اجاره‌ مي‌دادند و پولش‌ را پيرمرد (رييس‌ خانه‌ فساد)مي‌گرفت‌. آن‌ دختر هم‌ كه‌ در دستشويي‌ پارك‌ با او آشنا شدم‌ وسيله‌يي‌ بود تا دختران‌ فراري‌ را به‌ دام‌ بيندازد. به‌ هرحال‌ گرفتار آنجا شده‌ بودم‌. از خودم‌ بدم‌ مي‌آمد. از زندگي‌ام‌، آنقدر آلوده‌ بودم‌ كه‌ دلم‌ مي‌خواست‌ بميرم‌. هميشه‌ با خود مي‌گفتم‌ اگر من‌ يك‌ پدر و مادر دلسوزي‌ داشتم‌ در اين‌ زندان‌ سياه‌ نبودم‌. كاش‌ حداقل‌ پدرم‌ زنده‌ مي‌ماند، محبتم‌ مي‌كرد. آه‌ كه‌ چقدر به‌ دستان‌ نوازشگر پدرم‌ نياز داشتم‌. اما نمي‌دانستم‌ چه‌ كار بايد بكنم‌. نه‌ راه‌ پس‌ داشتم‌ نه‌ راه‌ پيش‌.

آنقدر در درياي‌ آلوده‌ غرق‌ شده‌ بودم‌ كه‌ ديگر به‌ هيچ‌ چيز و هيچ‌ كس‌ فكر نمي‌كردم‌، بي‌خيال‌ شده‌ بودم‌. بايد تسليم‌ سرنوشت‌ مي‌شدم‌. چند ماهي‌ گذشت‌ و يك‌ روز ماموران‌ به‌ آن‌ خانه‌ ريختند و مرا هم‌ دستگير كردند. شايد ديگران‌ از اين‌ جمله‌ من‌ خنده‌شان‌ بگيرد، اما دلم‌ براي‌ مادرم‌ هم‌ تنگ‌ شده‌ ، شايد شكنجه‌گاه‌ آن‌ خانه‌ بهتر از آلودگي‌ و گناه‌ بود. اما او چقدر بي‌محبت‌ بود. انگار از محبت‌ مادري‌ بهره‌يي‌ نبرده‌ بود. او حتي‌ بعد از فرار من‌ به‌ پليس‌ هم‌ مراجعه‌ نكرده‌ بود كه‌ از آنها بخواهد بچه‌اش‌ را برايش‌ پيدا كنند. بعضي‌ اوقات‌ به‌ خودم‌ مي‌گويم‌ او مرا فداي‌ معشوقه‌اش‌ علي‌ كرد. دلم‌ براي‌ خواهر كوچكم‌ هم‌ تنگ‌ شده‌، دوست‌ دارم‌ بدانم‌ كه‌ الان‌ چه‌ مي‌كند. آيا علي‌ باز هم‌ او را شكنجه‌ مي‌دهد. ولي‌ دلم‌ مي‌خواهد تحمل‌ كند تا سرنوشتي‌ مثل‌ من‌ نداشته‌ باشد.

دختر جوان‌ به‌ فكر فرو مي‌رود، بعد از چند دقيقه‌ ادامه‌ مي‌دهد: بزرگترين‌ آرزويم‌ خوشبختي‌ خواهرم‌ است‌. دوست‌ دارم‌ زودتر از زندان‌ آزاد شوم‌. پيش‌ خواهرم‌ برگردم‌. هر دو كار كنيم‌ و خرج‌ زندگي‌ تامين‌ شود. چه‌ روياهايي‌ داشتم‌. دوست‌ داشتم‌ درس‌ بخوانم‌، براي‌ خودم‌ كسي‌ بشوم‌. اما نفرين‌ بر اين‌ روزگار كه‌ مرا پشت‌ ميله‌هاي‌ زندان‌ انداخت‌

Ghadre Khone va khonevadatono bedonin ke ba hichi nemishe avazeshon

نوشته شده توسط یکی مثل همه در شنبه بیست و ششم فروردین 1385

لينك مطلب

عشق ماندگار ( داستان های واقعی )

با سلام خدمت شما دوستان هموطن عزیز

من تفریباً تمام داستانها رو خوندم و همه از تجربیات بد و تلخشون صحبت كردند برای همینم من تصمیم گرفتم تجربه خوبی كه توی زندگیم اتفاق افتاد رو براتون بنویسم كه بدونید هنوز هم میشه به افراد اعتماد كرد فقط باید با آگاهی جلو بری و بدونی كه با چه كسی طرفی.

دوستام همیشه سرزنشم می كردند و می گفتند تو فردا توی زندگی مشتركت شكست می خوری چون هیچ آشنایی با مردها و روحیاتشون نداری. من تا قبل از سروش با كس دیگه ای دوست نبودم. این بود كه تصمیم گرفتم با یك پسر دوست بشم . بهار سال 81 بود كه توی چت با سروش آشنا شدم. تا 1 ماه كارمون شده بود روزی یك ساعت با هم چت كنیم. تا اینكه سروش به من گفت كه دوست داره صدای منو بشنوه. آخه ما وقتی با هم چت می كردیم بهترین لجظات روزمون بود چون خیلی با هم می گفتیم و می خندیدیم. سروش از من 3 سال كوچكتر بود و این باعث می شد كه من باهاش خیلی راحت باشم. بالاخره اون روز رسید و من تلفن زدم خونشون. به من گفته بود كه خانواده اش از دوستی ما خبر دارند و تاكید كرده بود كه هیچ وقت اگر به خونشون زنگ زدم و كسی غیر از خودش گوشی رو برداشت تلفن را قطع نكنم. این موضوع برای من هم جالب بود و هم روم نمی شد با خانواده اش صحبت كنم. اولین باری كه به خونشون تماس گرفتم پدرش گوشی رو برداشت. من خودم را معرفی كردم و گفتم با سروش كار دارم. پدرش خیلی با من سلام و احوالپرسی كرد و بعد گوشی رو داد به سروش. من ازش دلیل تحویل گرفتن باباشو پرسیدم اونم گفت شاید تو رو با همكلاسیام اشتباه گرفته و كلی خندیدیدم. از همون بار اولی كه زنگ زدم خونشون بعد از ربع ساعت صدای مامانش در اومد كه تلقن را قطع كنیم و من هم برای اینكه حساسیت ایجاد نشه سریع حرفامونو قطع می كردم و تلفن رو آزاد می كردیم. خلاصه تا یك ماه من هفته ای یك بار تلفن می زدم و خیلی از مصاحبت با سروش لذت می بردم. تا اینكه بعد از 3 ماه سروش گفت كه دوست داره منو ببینه من هم خیلی دلم می خواست ببینم این پسر كوچولوی بامزه چه شكلیه. خلاصه با هم بیرون قرار گذاشتیم و بعد از اینكه همدیگه رو دیدیم اعتراف كردیم كه هیچ كدوممون اون طوری نبودیم كه از هم تصور كرده بودیم. یه جورایی توی ذوقمون خورد. من عین مامانش بودم. یعنی اون حتی سنش از سن واقعیش كمتر می زد و هر كس كه ما رو میدید اصلا بهمون شك نمی كرد كه ممكنه با هم دوست باشیم. به هر حال مهمترین حسنی كه این رابطه برای من داشت این بود كه سروش با اینكه سنش كم بود اما خیلی اخلاقاش شبیه مردای جا افتاده بود یعنی در كنار مسخره بازیهایی كه می كرد خیلی وقتا خیلی چیزها در مورد مردها ازش یاد گرفتم. اون هیچ وقت به من نمی گفت كه از من خوشش اومده یا نه اما من از رفتارهاش می فهمیدم كه به من علاقه داره چون خیلی آدم ركی بود و بارها دیده بودم كه توی روابطش با دوستاش تا از كسی بدش می اومد توی چشمش می زد. خلاصه دیگه هر روز ربع ساعت تلفنی باهاش حرف می زدم و هفته ای یك بار با ترس و لرز باهاش می رفتم بیرون كه مبادا كسی منو ببینه آخه من نا سلامتی توی كل فامیل به نجابت معروف بودم . چند ماه گذشت و سروش دانشگاه تبریز قبول شد. روزی كه می خواست بره ازش خواهش كردم كه یك جوری مامانش اینا رو راضی كنه كه ترمینال نیان و من بتونم برم بدرقه اش. اما اون گفت كه مامانش دلش راضی نمیشه و حتما میخواد بیاد ترمینال. توی عمرم هیچوقت اینقدر دلهره نداشتم از یك طرف دیگه تا كلی وقت نمی تونستم ببینمش. بهش عادت كرده بودم یه جورایی دوستش داشتم. دلم می خواست برم بدرقه اش اما از طرف دیگه اصلا نمی تونستم با مامانش روبرو بشم. به هر بدبختی بود رفتم ترمینال و با مادرش روبرو شدم و دلم می خواست زمین باز بشه و منو درسته قورت بده. با اینكه برخورد مادرش خیلی خوب بود اما من خیلی خجالت كشیدم. خلاصه اون رفت و 1 ساعت بعد از رفتنش بود كه من فهمیدم كه نه دوستش دارم نه بهش عادت كردم بلكه من عاشقش شده بودم و این حس خیلی گرم و بدی بود. بی اختیار گریه می كردم دلم براش تنگ می شد من كه هفته ای یكبار می دیدمش همینكه فكر می كردم توی شهر خودمونه برام كافی بود. اما الان هر لحظه دلم براش تنگ می شد. خیلی نگرانش بودم نكنه توی اون شهر كسی رو پیدا كنه و دیگه به من محل نذاره . نكنه توی راه اتفاقی براش بیفته و من دیگه هیچ وقت نبینمش نكنه اینقدر عاشقش شده باشم كه نتونم ازش دل بكنم خدایا چكار كنم. تمام زندگیم شده بود دعا كردن برای سروش. خیلی وقتا نمی دونستم كه چه دعایی بكنم. بگم خدایا یه كاری كن با اون ازدواج كنم؟؟ بگم خدایا اونو از من نگیر؟؟ بگم خدایا یه خواستگار خوب برام بفرست كه از فكرش برم بیرون؟؟ چی بگم كه توی این مدت به من چی گذشت. من هر شب بهش تلفن می زدم. با هم ربع ساعت حرف می زدیم اما بازم دل تنگیم كم نمی شد. دیگه نتونستم تحمل كنم یك هفته بعد از رفتنش یك ایمیل براش زدم و توی اون اعتراف كردم كه عاشقش شدم. بهش گفتم كه با اینكه با هم شرط كرده بودیم كه فقط دوست هم باشیم اما من نتونستم سر قولم بمونم و عاشق شدم. ازش معذرت خواستم و گفتم اگه بخواد من ازش جدا میشم تا هنوز اتفاقی نیفتاده و تا بیشتر گرفتارش نشدم. می دونستم كه توی جواب ایمیلم حتما به من كلی می خنده و مسخره ام می كنه اما من تصمیم خودم رو گرفته بودم. بی صبرانه منتظر جواب ایمیلش بودم و وقتی جوابش اومد خیلی جا خوردم . برام نوشته بود كه اونم عاشق من شده ولی روش نمی شده كه به من بگه. گفت می ترسیدم بهت بگم و تو توی ذوقم بزنی می گفت من هیچ وقت تصور اینو هم نمی كردم كه یك روز عاشق یكی از دوست دخترام بشم اما تو منو پایبند خودت كردی و مامانم هم همیشه میگه تو تنها كسی بودی كه من بیشتر از یك ماه باهاش دوام آوردم و همیشه دلش میخواسته تو رو ببینه و من با خوندن هر خط از نامه اش اشك بود كه روی صورتم سرازیر می شد. نمی دونستم خوشحال باشم یا ناراحت. از اون نامه به بعد روابطمون با هم تغییر محسوسی كرد دیگه بیشتر به هم میگفتیم دوستت دارم و با هم مهربون تر شده بودیم اما من همیشه از این میترسیدم كه سه سال از اون بزرگترم و این شده بود یك كابوس برای من. توی مدتی كه دانشجو بود من چند بار به بهانه سر زدن به خاله ام كه توی تبریز زندگی می كردند رفتم تبریز با اینكه خیلی مخالفت می كرد اما از دیدن من خیلی خوشحال می شد. شبها من خونه خاله ام می رفتم كه اگر خانواده ام تماس گرفتند شك نكنند. بك بار روز آخری كه قرار بود برگردم اصلا دلم نمی خواست ازش دل بكنم اما باید می رفتم روز آخری كه بلیط گرفته بودم دیدم داره من و من میكنه آخرین لحظه ای كه دیگه داشتم سوار اتوبوس می شدم بهم گفت یك شب دیگه پیشم بمون فردا با هواپیما برگرد منم انگار تمام دنیا رو بهم داده بودند برگشتم. اول رفتیم بلیط هواپیما گرفتیم و بعدم كلی توی خیابونا گشتیم و تازه به این فكر افتاده بودیم كه حالا امشب رو من كجا بخوابم؟ هر چی به خوابگاه دخترای همكلاسیش تماس گرفتیم جواب ندادند دیگه كم كم داشت ساعت 11 شب می شد كه یهو یادش افتاد به یكی از دوستاش كه تبریز خونه داشت سریع به موبایلش زنگ زد و از شانسمون اونم تبریز نبود دیگه داشتیم دیونه می شدیم به غلط كردن افتاده بودیم كه یكهو دوستش زنگ زد و گفت كلید خونه اش را توی كولر قایم كرده و به همسایه شون سپرده كه در رو روی ما باز كنند. انگار دنیا رو به ما داده بودند از بلاتكلیفی نجات پیدا كردیم. خلاصه رفتیم خونه و تا ساعت 2 بیدار نشستیم دلمون نمی اومد كه بخوابیم اما مجبور بودیم دو تا رختخواب توی دو تا اتاق جداگونه انداخت و خودش سریع پرید توی رختخواب و خودش رو به خواب زد تا ساعت 3:30 توی رختخوابم وول خوردم و نتونستم بخوابم خیلی دلم میخواست برم پیشش حسابی شیطون رفته بود توی جلدم و بالاخره پیروز شد. ملافه و بالشم را برداشتم و پاورچین پاورچین رفتم توی اتاقی كه خوابیده بود و كنار رختخوابش خوابیدم كه یكدفعه پتوشو انداخت روی من و منو كشید توی رختخوابش و اینقدر منو به خودش فشار داد كه داشتم خفه می شدم آغوشش به من امنیت و آرامش می داد و دلم می خواست تا آخر عمرم كنارش می موندم

فردا اگر ز راه نمی آمد من تا ابد كنار تو می ماندم

من تا ابد ترانه عشقم را در آسمان چشم تو می خواندم

از اون شب به بعد وقتی یاد سروش می افتادم پشتم می لرزید حس خیلی خوبی بهش داشتم ولی همیشه نگران بودم كه دارم زیادی جلو می رم و یك جایی بالاخره این داستان تموم میشه و منو اون باید برای همیشه از هم جدا بشیم.

.....

الان 3 ساله كه من و سروش با هم ازدواج كردیم. ما یك دختر 1 ساله به اسم درسا داریم و هر روز كه میگذره نه تنها از عشق من و سروش كم نمیشه بلكه هر روز بیشتر از روز قبل عاشق همیم.

من می دونم كه شانس بزرگی آوردم كه با آدم شارلاتانی برخورد نکردم

نوشته شده توسط یکی مثل همه در شنبه بیست و ششم فروردین 1385

لينك مطلب

که عشق آسان نمود اول ولی.......... ( داستان های واقعی )

داستان زیر سرگذشت یکی از خانوم ها ی ایرانیه که الان یکی از موفقترین خانوم ها در زمینه کاری و زندگی.براش آرزوی موفقیت می کنیم و با هم سرگذشتش رو می خونیم.

سلام به دوستان عزيز

فكر كنيد اسم من نگاره.بيست و هفت سالم و ماجرايي كه مي خوام براتون تعريف كنم برمي گرده دقيقا به دوازده سال پيش . دختر نوجواني كه در يك خانواده نسبتا خوب البته از لحاظ مالي و تقريبا بدون مشكل خاص بزرگ شده.

سال سوم راهنمايي تموم شده بود و من كه خانوادم به دليل شغل پدرم در مشهد ساكن بودم براي گذروندن يكسري كلاسهاي تخصصي اومدم تهران و سه ماه رو در منزل داييم زندگي كردم .خانوادم هم بعد از اين مدت اومدم سر خونه زندگي خودشون . بگذريم تا اون موقع اصلا نمي دونستم دوست داشتن يعني چي . زياد تو اين حال و احوالا نبودم . دوست داشتم وقتش كه شد هر چي قراره بشه بشه . يك ماه از زندگي من در تهران مي گذشت .يك روز داشتم درس مي خوندم كه شنيدم داييم با خانومش راجب پسر خاله من صحبت مي كنن كه من فقط يكبار بيشتر نديده بودمش .اونم نه يا ده ساله بودم . اصلا نمي دونم چرا يكدفعه زيرو رو شدم . شنيدم مي گفتم فرشيد قراره بياد تهران . براي گذروندن دوره سربازي . يكدفعه دلم ريخت . قلبم شروع كرد به تند تند زدم .اينقدر حالم بد شد كه ترجيح دادم جلوي چشم داييم نباشم .مي دونستم كه اون جزو پسرهاي شماره يك فاميل . چه از نظر قيافه و تيپ و هيكل . چه از لحاظ اخلاق و رفتار. قرار بود جمعه بياد تهران . من با دختر خالم كه در تهران زندگي مي كرد رابطه خيلي خوبي داشتم . هميشه برام سئوال بود كه چرا خانواده ما بايد اينقدر از خانواده انها دور باشه و با هم رفت و امد نداشته باشيم . البته بگم اونها ساكن كرمانشاه بودن . بالاخره با هزار بار مردن و زنده شدن اون اومد. دقيقا همون چيزي كه شنيده بودم . بي نظير . وقتي ديدمش نزديك بود بيافتم .اصلا نتونستم جلوي نگاه سنگينش مقاومت كنم . با سرعت هر چه تمام تر از پله ها پايين رفتم . اونقدر ذوق زده شدم كه پريدم هوا و سرم به زير پله خورد و شكست . باورتون نميشه . چه لحظاتي بود . از درد عشق به خودم مي پيچيم . از صداي ضربه همه پريدن پايين . فرشيد دستهاي مهربونشو رو ي سرم مي كشيد تا ببينه چي شده . تمام تنم مي لرزيد .فشارم روي صفر بود .

بلندم كرد و منو گذاشت تو ماشين . و..... برد بيمارستان .تو راه هر چي پرسيد آخه سرت چه جوري به اونجا خورد همش....خنديدم .از همونجا شعله عشق فرشيد تمام تنه منو سوزوند . نگاهاش دويونم مي كرد . واي با اينكه اينهمه سال از اون ماجرا مي گذره هنوز هم ..... با نگاهش عشق فرياد مي زد . ميگفت خيلي شبيه خاله اي خوشگل و .... مدام منتظر بودم راهي باز شه و بهم پيشنهاد بده . دوست داشتم ازم بخواد باهاش بمونم . ولي اونهم بد تر از من پر از غرور بود . تعطيلات داشت تموم ميشد . . خانواده من به تهران مي امدن و من بايد سر كلاس درس حاضر مي شدم . و اون رفت ميدون حر . بعد از اينكه خانوادم به تهران اومدن اون چند بار با خواهرش اومد خونه ما . و فقط تمام حرفش نگاه بود . ديگه نمي تونستم تحمل كنم . ديگه اينهمه تحمل بس بود . براش نوشتم . از همه عشقي كه به وجودم انداخته بود . و يك روز كه رفتم خونه دختر خالم بهش دادم قلبم داشت وامي ستاد ولي اينكارو كردم . چند هفته گذشت و اون اينو اول نامش نوشت : الا يا ايها الساقي ادر كاسا و نادلها كه عشق اسان نمود اول ولي افتاد مشكلها .

اونموقع معنيشو نفهميدم . گذشت . ما با هم دوست شديم . عاشق شديم . هر طوري بود خودشو به من مي رسوند . انگار فقط منتظر بود من پا جلو بذارم .واي نمي دونيد . مدام خونه ما بود . مادرم فهميد . پدرم فهميد .خانواده اون فهميدن .و من هم فهميدم بين خانواده ها چه فاصله طولاني هست .پدر اون با پدر من مثل كاردو پنير بودن . البته تو رابطه معمليشون ديده نمي شد . در ظاهر همه چي حفظ مي شد ولي در باطن ....اوضاع اصلا خوب نبود . ما با تمام وجود براي هم بوديم . تا فرصت گير مي اوردم زنگ ميزدم پادگان . مگفتن فرشيد بيا خانومت . منم كيف ميكردم . اونم هر طوري بود مي امد خونمون يا مي رفتيم بيرون . يكسال و نيم به همين منوال گذشت حتي يكبار هم دعوامون نشد . همه فكر مي كردن ديگه ما مال هستيم. تا اونشب.....

فرشيد خونمون بود .پدرم نبود . داشتم درس مي خوندم . اونم تو حل مسائل فيزيك كمكم ميكرد . مي گفت حتما بايد دانشگاه قبول بشي . اونوقت هيچ كس نمي تونه در برابر من وتو بياسته . تمام نمره هام بيست بود . پدرم اومد . اصلا نمي دونم چرا با فرشيد اون رفتار و كرد . مدام بهش متلك مينداخت . شما خواهرتون اينجا هستن ديگه . به سرباز كه اينهمه مرخصي نمي دن . اينقدر گفت تا بالاخره به فرشد بر خورد . ولي باز هم سكوت كرد . شب اونجا موند .خواب بودم شنيدم پدرم داره باهاش حرف مي زنه . تو ديگه نبايد بياي اينجا . برو تكليفتو روشن كن بعد بيا . اينطوري نميشه . دليلي نداره .... و از اين حرفا .اعصابم ريخته بود به هم داغون شده بودم . فرشيد رفت اونم ساعت دو نصفه شب . نميدونم چرا پدرم با اينكه مرد روشن فكري بود يكدفه زيرو رو شد ه بود . اونشب تصميم گرفتم براي انتقام از پدرم و ترسوندنش خودكشي كنم . يك ساعت از رفتن فرشيد ميگذشت وقتي مادرم وارد اتاق شد و منو تو اون وضعيت ديد جيغي كشيد و پدرم دويد تو اتاق مدام مي زد تو گوشم تا ببينه به هوشم يا نه . ناگهان فرشيد از بالاي در پريد تو خونه و اومد تو اتاق منو جلوي همه بغل كرد و گفت : هر كاري بگين ميكنم فقط نذارين بميره .اون تمام اون يكساعت پشت در نشسته بود . منو به بيمارستان رسوندن و بعد از اون قرار شد بعد از قبول شدن من و فرشيد در دانشگاه راجع به ازدواج صحبت كنيم . البته بگم كه خانواده فرشيد از اين اتفاقها هيچ اطاعي نداشتن .يكسال ديگه در سكوت گذشت . سربازي فرشيد تموم شده بو د . قرار شد كه تهران بمونه و درس بخونه براي كنكور شش ماه ديگه فقط به درس خوندن گذشت اون مي اومد خونه ما و ما ازادانه با هم درس مي خونديم . اون به پدرم قول داده بود تا مثل يك دوست واقعي در كنار هم باشبم . تاريخ كنكور داشت نزديك مي شد . بايد مي رفت كرمانشاه . اومد خونمون با هداياي قشنگ براي اولين بار دستمو گرفت و بوسيد و....... رفت . هر دومون قبول شديم . با تلفن در ارتباط بوديم . چه ضجري كشيدم . اون اراك . من*.قرار شد قبل از رفتم ببينمش . به طور كاملا مخفيانه رفتم كرمانشاه . فقط خودش مي دونست .. و مخفيانه رفتم تو اتاقش . و اونجا موندوم . برگشتم تهران . رفتم * از اونجا بهش زنگ زدم . خونشون جواب نداد . دفعه دوم .قطع شد........يعني قطع كردن ..... و فرداي اون روز هيچ كس نبود . از * با اولين پرواز رفتم تهران و از اونجا كرمانشاه . ولي..... نبود ..... اونا رفته بودن .بدون هيچ نشانه اي . رفته بودن اراك .اومدم تهران داشتم مي مردم . زندگييم .هستيم . عشقم ... نبود .به همين راحتي .رفتم خونه دختر خالم . گفت ديگه اينطرفا نيا . برو دنبال زندگيت .بين ما و شما دنياي مشكلاته هر كاري كردم نشد .ترم اول مرخصي گرفتم .اصلا زنده نبودم كه بخوام درس بخونم .يك ماه و نيم تو بيمارستان . و اون.... نيومد. حالم بهتر شد قبل از رفتن به *. رفتم اراك . دنبالش گشتم اينور . اونور . ولي نبود .با كمال افسردگي برگشتم .*.والان با تكرار اون خاطرات غمي بزرگ دلمو مي فشاره . دوستاي عزيزم درحال حاضر من با مردي زندگي مي كنم كه بهترين همسر دنياست و يك تار موشو با هزارتا فرشيد و امثال اون عوض نمي كنم .اون عشق كاذب مال اون موقع بود . هر چند فرشيد در راه پيدا كردن من به دانشگاه خيلي تلاش كرد ولي از همون اول خانوادش براش تكليف روشن كرده بودن و اون فقط به خاطر گذروندن سربازيش در بهترين حالت عشق رو براي من بهونه كرد . شايد هم عاشق بود . ولي من هنوز هم نفهميدم چرا رفت .اونهم اونطوري .بعد از ازدواجم شنيدم كه گفته امكان نداره بعد از نگار با كسي ازدواج كنم و من هم خنده تلخم و بدرقه نگاه اون كسي كردم كه خبرشو برام اورده بود .

الا يا ايها الساقي ادر كاسا و نادلها كه عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشكلها

اون از همون اول هم مي دونست چي مي شه

نوشته شده توسط یکی مثل همه در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385

لينك مطلب

اینجا مکان عشقه ( دخترا و پسرا )

اینجا مکان عشقه

توقف کینه

مطلقا ممنوع!!!!

همسفرم میشی؟آره با توام.با خود خودت.

کجا میرم؟یه سر میرم به مکان عشق، یه سفر رویایی به جایی که فقط جای پاکی هاست.همون جا که بلرزه، می تونه زندگیتو بلرزونه.وقتی بسوزه میتونه آتیشت بزنه، وقتی بگیره می تونه دلیل مبهم باریدن بی اختیار چشمات مثه ابر بهار شه.اون جا که اگه بشکنه ، آه ناخواستش میتونه قدرت سحر و جادو بگیره.اون جا که مهرش افسون میکنه.همون جا که اگه از عمقش چیزی رو از خدا بخوای، اگه خیرت، تو اون خواسته باشه ،استجابتش رد خور نداره.

اون جا که یه وقتا یی فقط تو هستی وخدا ، سکوت و انعکاس زمزمه های دعا و همه چشم امیدت به خونه خداست اون جا که گاهی عیارصمیمیت با خدا اون قدر بالاست که قیمت نداره.

این جا همون مکان عشقه.

جای باشکوه ترین و زیباترین احساسات.باید عشق از خود، بی خودت کنه.

جای بزرگنمایی قضاوت های ناعادلانه و گیر دادن به اندیشه های منفی نیست.

یادت نره خونه دلت، مکان عشقه.

این جا مهربون ترین عضو وجودته.جایی که فقط متعلق به عزیزترین هاست.

اگه تو هم مثل من می خوای سبک شی ، اگه می خوای طعم شیرین پروازو خودت بچشی بیا همین حالا با من همسفر شو.

چشماتو ببند فقط اراده کن.از خودت شروع کن تا آخرین کسی که همیشه محال بتونی ببخشیش.

یادت باشه محال بی معنیه، قبول دارم ممکنه خیلی آسون نباشه، حتی اگه معتقدی سخته، میگم عیب نداره.

بذار یه سختی به سختی های زندگیت اضافه بشه، ولی در عوض رنگ زندگیت عوض میشه.

عشق در قلب ما امانت گذاشته نشده تا زیر گردو غبار کدورت و بی مهری بوی نا بگیره.

عشق عطری داره که همه رو مست می کنه ، حیف نیست که تو جاش اون قدر بمونه که بی مصرف و بی خاصیت بشه.

و عشق همون جادوی است که راهش همیشه بازه.قدرتش نا محدود وعمیق و نفوذش معجزه میکنه و اگه خالص باشه، هیچی جلودارش نیست چون کل موانع رو تو چشم بهم زدنی ذوب میکنه.بیا نذاریم از گذشت لحظه ها ، افسوس و سرزنش از دست دادنش باقی بمونه.به هیچ قیمتی اجازه ندیم نصیب ما از گذر لحظه ها پشیمونی و بی خبری باشه.

بیا گذشته های دردناک و رها کنیم.این جوری امروز قطعا یه روز دیگه هست.امروز دیروز نیست امروز شروع تازه باقی زندگی ماست...............................

به خاطر عشق ، جنگ بکن اما هیچ وقت اونو گدایی نکن!

تنها ترین تنها

نوشته شده توسط یکی مثل همه در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385

لينك مطلب

مطالب پیشین

کپی برداری از مطالب وبلاگ فقط با ذکر منبع مجاز میباشد .